Filmposter – Live a Little, Love a Little

Live a Little, Love a Little (1968) markeert één van de meest fascinerende en cruciale overgangsperiodes in de carrière van Elvis Presley. Geproduceerd in het voorjaar van 1968 voor Metro-Goldwyn-Mayer (MGM) en uitgebracht op 23 oktober 1968, was dit de 28ste speelfilm van ‘The King’. De film staat vandaag de dag
bekend als een radicale breuk met de uiterst voorspelbare, suikerzoete muzikale formules die zijn
Hollywood-carrière in de jaren zestig hadden verstikt.

                   
Elvis Presley                            Colonel Tom Parker

Dit is het complete, diepgaande achtergrondverhaal van een gewaagd filmproject dat zich afspeelde
op de drempel van Elvis’ legendarische artistieke wedergeboorte.

1. De artistieke crisis en de roep om verandering

Om de totstandkoming van Live a Little, Love a Little te begrijpen, moet men kijken naar de frustratie die
Elvis Presley in 1967 en begin 1968 voelde. Onder het strikte regime van zijn manager, Colonel Tom Parker, was Elvis getransformeerd van een rebelse rock-‘n-roll-pionier in een lopende band acteur. Jaar in, jaar uit speelde hij in nagenoeg identieke muzikale komedies: flinterdunne scripts, exotische locaties die
grotendeels op een studiogebied tegen een achtergrondscherm werden gefilmd, en kwalitatief povere soundtracks vol kinderlijke liedjes. Films zoals Blue Hawaii, Clambake en Speedway brachten weliswaar geld in het laatje, maar Elvis schaamde zich diep voor het artistieke niveau.

                   
Filmposter – Blue Hawaii           Filmposter – Clambake                Filmposter – Speedway

Elvis eiste rollen die volwassener waren en beter aansloten bij de snel veranderende tijdgeest van de late jaren zestig—het tijdperk van de seksuele revolutie, psychedelica en maatschappelijke verandering. Het antwoord van MGM was het aankopen van de filmrechten van de satirische roman Kiss My Firm But Pliant Lips uit 1965, geschreven door Dan Greenburg. Dit boek vormde de basis voor de film, en de titel van het boek diende aanvankelijk zelfs als de werktitel van het filmproject.

                   
Boek – Kiss My Firm But Pliant Lips              Dan Greenburg                .

2. Het script: Een atypische, volwassen Elvis-film

Samen met scenarioschrijver Michael A. Hoey bewerkte Dan Greenburg zijn boek tot een filmscript. Wat
direct opviel, was de toon. In tegenstelling tot de kuise personages die Elvis normaliter speelde, werd zijn karakter, de getalenteerde en hardwerkende mode- en persfotograaf Greg Nolan, neergezet als een
moderne, ietwat cynische vrijgezel in Los Angeles.

Michael A. Hoey

Het plot draait om Greg Nolan (gespeeld door Elvis Presley) die letterlijk wordt gestalkt en emotioneel
gegijzeld door een excentrieke, manipulatieve vrouw genaamd Bernice (gespeeld door Michele Carey).
Bernice wisselt voortdurend van identiteit (ze noemt zichzelf dan weer Alice, Susie of Betty) en woont in een strandhuis in Malibu met een gigantische Deense dog genaamd Albert. Nadat Bernice ervoor zorgt dat Greg zijn baan en zijn appartement verliest, dwingt ze hem om bij haar in te trekken. Om zijn
onafhankelijkheid terug te winnen en de rekeningen te betalen, neemt Greg in het geheim twee fulltime
banen aan in hetzelfde kantoorgebouw.

– Een serieuze, conservatieve baan bij de rigide advertentiebaas Mr. Penlow (gespeeld door Rudy Vallee).

– Een flitsende, provocerende baan bij een gewaagd mannenblad (gebaseerd op Playboy) gerund door de playboy Mike Lansdown (gespeeld door Don Porter).

De Hoofdrolspelers

Elvis                 Michele               Don                     Rudy              Dick               Celeste 
Presley               Carey                Porter                   Vallee          Sargent             Yarnall    .

Het script bevatte voor die tijd gedurfde elementen voor een Elvis-productie: er kwamen expliciete
drugsreferenties in voor, er werd milde vloektaal gebruikt en er was sprake van een overduidelijk
geïmpliceerde one-night stand. Bernice vraagt Greg op een gegeven moment zelfs direct: “Would you like to make love to me?”. Dit was ongekend in de puriteinse wereld van de traditionele Elvis-films.

3. De cast: Iconen uit het verleden en een familieaangelegenheid

De casting van de film bracht een bijzondere mix van Hollywood-generaties samen. De excentrieke
vrouwelijke hoofdrol ging naar Michele Carey, een voormalig topmodel dat indruk had gemaakt in de
western El Dorado (1966). Elvis had haar zelf voorgedragen nadat hij haar in een televisiefilm had gezien.

Elvis Presley & Michele Carey

De meest opmerkelijke bijrol was voor Rudy Vallee. Vallee was in de jaren twintig en dertig één van de
allereerste megasterren, tieneridolen en ‘crooners’ van Amerika, die destijds stadions vol gierende meiden trok door met een megafoon te zingen. Hoewel hij in Live a Little, Love a Little puur als komische acteur
fungeerde en niet zong, vonden critici het een geniale zet om het tieneridool van de jaren twintig zij aan zij te zien spelen met het tieneridool van de jaren vijftig.

          
Rudy Vallee & Elvis Presley                Dick Sargent             Vernon Presley

Daarnaast speelde Dick Sargent (bekend van de sitcom Bewitched) Bernice’s sullige ex-man.
De productie was ook een familieaangelegenheid: Elvis’ vader, Vernon Presley, bracht Elvis’
persoonlijke Lincoln-auto naar de set in Californië en kreeg als verrassing een onbetaalde
figurantenrol als model tijdens een van Gregs fotoshoots.

4. Productie, stunts en anekdotes van de set

De opnames begonnen op 13 maart 1968 onder leiding van veteraan-regisseur Norman Taurog. Taurog had al acht eerdere Elvis-films geregisseerd en de twee hadden een uitstekende band. Tragisch genoeg zou Live a Little, Love a Little Taurogs allerlaatste film worden; kort na het voltooien van de productie werd hij door een medische aandoening volledig blind. De film werd geproduceerd door Douglas Laurence, en
Colonel Tom Parker was bij deze film weer de technisch adviseur.

                                       
.  Norman Taurog                    Douglas Laurence                Colonel Tom Parker

In tegenstelling tot eerdere producties stond de studio toe dat er veel meer op echte locaties in en rond Los Angeles werd gefilmd. Er werd gedraaid op de Pacific Coast Highway, langs de zandstranden van
Malibu, in het Los Angeles Music Center en bij het maritieme park Marineland of the Pacific.

Tijdens deze locatie-opnames deden zich opmerkelijke incidenten voor:

– De Dune Buggy en Stunts: Elvis deed vrijwel al zijn eigen stunts in de film. Dit was een bewuste keuze;
Elvis was destijds een groot fan van de James Bond-films en wilde zijn eigen fysieke vaardigheden en
karatekunsten in de vechtscènes tentoonstellen. In de openingsscène scheurt Elvis in een flitsende
strandbuggy over het zand en de snelweg. Tijdens de opnames nam Elvis de bochten zo scherp dat hij per ongeluk een stopteken negeerde en ternauwernood werd gemist door een passerende auto.

– De handtekeningenjacht: Toen de filmploeg in Hollywood op straat draaide, stormde een groep
oudere dames op de set af. Ze duwden Elvis Presley letterlijk ruw aan de kant en wierpen hem tegen
de grond—niet om hém te spreken, maar om dolenthousiast een handtekening te bemachtigen van
hun oude idool Rudy Vallee. Elvis kon de humor er gelukkig enorm van inzien.

Rudy Vallee

– Albert de hond: Een hardnekkige mythe onder fans is dat de Deense dog in de film, Albert, in
werkelijkheid Elvis’ eigen hond Brutus was. Priscilla Presley hielp deze mythe later uit de wereld:
het ging om een professioneel getrainde filmhond. Wel was Elvis zo dol op het dier dat hij tussen
de opnames door uren met hem speelde.

                   
Elvis Presley & Deense Dog ‘Albert’                        Priscilla Presley

De opnames eindigden op 1 mei 1968, precies op de dag dat Elvis en Priscilla hun eerste
huwelijksverjaardag vierden. Als dank en verlaat verjaardagscadeau schonk Elvis zijn tegenspeelster
Michele Carey bij het afscheidsfeest een gloednieuwe Ford Mustang cabriolet. Michele gaf hem
op haar beurt een gegraveerd zakhorloge, een item waar Elvis dol op was.

Elvis Presley & Priscilla Presley

5. De Soundtrack: Geboorte van een wereldhit

Omdat de film realistischer moest zijn, werd het aantal liedjes drastisch teruggebracht tot slechts vier
nummers. Geen spontane uitbarstingen van zang meer tegen muren, maar functionele muziek. Elvis zong de nummers in op 7 maart 1968 in de Western Recorders studio aan Sunset Boulevard in Hollywood. De muzikale leiding was in handen van Billy Strange, die voor het eerst een volledig live, grootschalig orkest met leden van de legendarische sessiemuzikanten-groep ‘The Wrecking Crew’ inzette.

Billy Strange

– “Wonderful World”: Een vrolijk, ietwat traditioneel nummer dat over de openings credits te horen is.

– “Edge of Reality”: Een intrigerend, psychedelisch en dramatisch nummer dat de basis vormt voor
een bizarre droomsequentie in de film, waarin Elvis zingt in een surrealistisch decor.

– “Almost in Love”: Een zwoele, door bossanova beïnvloede ballad.

– “A Little Less Conversation”: Geschreven door Mac Davis en Billy Strange. Elvis zingt dit swingende,
soulvolle nummer in de film tegen het personage van actrice Celeste Yarnall tijdens een feestje.

Mac Davis

Hoewel “A Little Less Conversation” in 1968 slechts een bescheiden succesje was in de hitlijsten, zou het nummer tientallen jaren later geschiedenis schrijven. In 2002 maakte de Nederlandse DJ Junkie XL (JXL), zijn echte naam is Tom Holkenborg, een elektronische remix van dit specifieke nummer voor een wereldwijde Nike-reclamecampagne rond het WK voetbal. De remix werd een gigantische, wereldwijde nummer 1-hit en bracht Elvis Presley postuum opnieuw onder de aandacht van een jonge generatie. Het arrangement en de vocale blauwdruk hiervoor werden dus rechtstreeks op de set van deze film in 1968 gelegd.

                   
.           Tom Holkenborg              Single – A Little Less Conversation (2002)
DJ Junkie XL (JXL)                                                                         .

6. Ontvangst, flop en de historische nasleep

Toen de film in oktober 1968 in de Amerikaanse bioscopen verscheen, waren de reacties gemengd tot ronduit negatief. Het invloedrijke entertainmentblad Variety sabelde de film neer en noemde het “one of Presley’s dimmest vehicles”, met banale dialogen en een warrig plot. Het bioscooppubliek, dat inmiddels
gewend was aan de traditionele familiemusicals van Elvis, wist geen raad met deze cynische, volwassen ‘screwball comedy’. De film flopte genadeloos aan de Amerikaanse kassa’s. De opbrengsten waren zelfs zo teleurstellend dat MGM besloot de film in veel Europese landen, waaronder het Verenigd Koninkrijk,
destijds helemaal niet in de bioscoop uit te brengen.

Toch is de film historisch gezien van onschatbare waarde. Tijdens het filmen in het voorjaar van 1968
was Elvis al in het geheim begonnen met de fysieke training en de mentale voorbereiding op wat zijn
absolute meesterwerk zou worden: de ’68 Comeback Special, die in juni 1968 werd opgenomen en
in december van dat jaar op NBC werd uitgezonden. Wie goed naar Live a Little, Love a Little kijkt,
ziet een Elvis Presley die er fysiek slanker, bruiner en fitter uitziet dan in de jaren daarvoor. Zijn
herwonnen energie en scherpte spatten van het scherm.

’68 Comeback Special

Bovendien is de film door de jaren heen uitgegroeid tot een ware cultfavoriet onder filmcritici en Elvis-fans. Modernere recensenten prijzen de film als een fascinerend tijdsdocument en een van de eerste
postmoderne komedies. Het personage Bernice wordt in de filmwetenschap inmiddels gezien als een vroege blauwdruk van wat men in de moderne cinema de ‘Manic Pixie Dream Girl’ noemt: een
excentrieke, ietwat gestoorde vrouw die het leven van de mannelijke hoofdpersoon volledig
op zijn kop zet om hem levenslessen te leren.

7. Aantal weetjes over de film

– Diverse leden van The Memphis Mafia, waaronder Red West, Sonny West en Joe Esposito,
doken op in de film; Red West was onder andere te zien in een spectaculaire en opvallend
gewelddadige vechtscène in een krantendrukkerij.

                   
.          Red West                     Sonny West                     Joe Esposito       .

– Recensenten merkten destijds op dat Elvis in deze film een ongewone, ietwat roodbruine make-up droeg die leek op de look die hij had in de film Stay Away, Joe. Zijn tegenspeelster Michele Carey had juist weer een opvallend roze huidskleur in bepaalde scènes.

– Elvis kreeg voor deze film een bedrag van 850.000 dollar + 50% van de winst van de film.

– Elvis kwam niet opdagen tijdens de première van de film, omdat de avond voor de première Elvis zijn neef Bobby Smith overleed aan de gevolgen van het innemen van rattengif. Hij pleegde op 27-jarige leeftijd
zelfmoord op vrijdag 13 september 1968.

Elvis Presley & Bobby Smith
(klik op de foto voor meer info hierover)

8. Merchandise en Memorabilia

De merchandise en memorabilia van de film Live a Little, Love a Little zijn erg geliefd onder verzamelaars. Omdat deze specifieke film destijds geen grootschalige speelgoed- of kledinglijn kreeg, richt de markt zich vooral op origineel promotiemateriaal, muziekdragers en zeldzame rekwisieten.

Originele Filmposters, Lobby Cards en Muziek

Het artwork voor de Amerikaanse promotiecampagne werd ontworpen door de bekende kunstenaar
Robert McGinnis. Dit maakt de affiches extra waardevol.

Robert McGinnis

– One-Sheets & Half-Sheets: Originele Amerikaanse posters uit 1968, zoals de Robert McGinnis
One-Sheet, zijn zeldzaam en brengen honderden euro’s op.

– Internationale versies: De Belgische filmposters en Australische daybills tonen vaak
unieke variaties in kleur en lay-out.

– Lobby Cards: Sets van foto’s die bioscopen gebruikten om de film aan te prijzen. Vooral de scènes
met de Deense dog ‘Albert’ en actrice Michele Carey zijn gewild.

Muziekmemorabilia

In tegenstelling tot veel andere Elvis-films verscheen er in 1968 geen volwaardig soundtrack-album op vinyl. De muziekpromotie was compacter.

– De “A Little Less Conversation” single: Dit nummer werd speciaal voor de film opgenomen. De originele RCA 7″-single met de bijbehorende fotohoes (picture sleeve) is een essentieel verzamelobject.

Screen-Worn Kleding & Rekwisieten

Kledingstukken die Elvis daadwerkelijk droeg tijdens de opnames van deze film behoren
tot de absolute topstukken op veilingen.

– De olijfgroene koltrui: Een iconisch item is de olijfgroene herenkoltrui met een rits aan de zijkant (zodat zijn haar niet in de war raakte bij het omkleden). Dit kledingstuk inclusief het originele MGM-studiolabel is via gespecialiseerde veilingsites zoals Gotta Have Rock and Roll verhandeld.

De olijfgroene koltrui van Elvis

9. Overige

– In 2015 bracht het FTD label de soundtrack opnieuw uit met de outtakes.

FTD – Live a Little, Love a Little (2015)

10. Tot Slot

Live a Little, Love a Little was weliswaar een commerciële mislukking bij de release, maar het
achtergrondverhaal laat zien dat het de film was waarin Elvis Presley eindelijk de ketenen van
zijn oude Hollywood-imago van zich afschudde. Het plaveide de weg naar zijn terugkeer
als de onbetwiste, vitale King of Rock ‘n’ Roll.

.