Filmposter – Harum Scarum

Harum Scarum, in het Verenigd Koninkrijk uitgebracht als Harem Holiday, is de 19e speelfilm van
Elvis Presley, uitgebracht op 24 november 1965. Het wordt vaak beschouwd als een dieptepunt in de
filmcarrière van de King of Rock ‘n’ Roll, een schoolvoorbeeld van de “Elvis-filmformule” die in de
jaren zestig werd uitgemolken. Desondanks heeft de film een fascinerend achtergrondverhaal,
gekenmerkt door hoge verwachtingen, een zeer krappe productie, budgettaire beperkingen en een
sfeer van vermoeidheid bij de hoofdrolspeler.

Hieronder wordt het uitgebreide achtergrondverhaal van deze excentrieke,
oriëntaalse muzikale komedie belicht.

1. De Context: Het “Formule-Tijdperk” (1965)

Begin 1965 was Elvis Presley 30 jaar oud en zat hij vast in een strak, door zijn manager Colonel Tom Parker opgelegd schema. Het doel van de Colonel was financieel gewin door middel van “goedkope producties, hoge opbrengsten”. Dit betekende meestal drie films per jaar, met een vergelijkbaar plot: Elvis als een
charmante avonturier die exotische locaties bezoekt, een paar meiden versiert, en een handvol liedjes zingt die niet noodzakelijkerwijs bij de scène passen.

                   
Elvis Presley                         Colonel Tom Parker

Harum Scarum was het toppunt van deze benadering. Het werd geproduceerd door
Sam Katzman, bekend als de “King of the Quickies”, een producent die gespecialiseerd
was in goedkope, snelle films die inspeelden op trends.

2. Het Verhaal en de Inspiratie

De film draait om Johnny Tyronne (gespeeld door Elvis Presley), een Amerikaanse filmster die op
promotietournee is in het Midden-Oosten. Hij wordt ontvoerd door een groep huurmoordenaars die
geloven dat zijn filmische actieheld-vaardigheden (zoals het met blote handen doden van een tijger)
in het echt werken. Ze willen dat hij een Arabische koning vermoordt. Onderweg wordt hij verliefd op
prinses Shalimar (gespeeld door Mary Ann Mobley), ontsnapt hij, en besluit hij de koning te redden.

De Hoofdrolspelers

Elvis          Mary Ann         Fran          Michael          Jay             Billy           Philip      Theodore
Presley        Mobley          Jeffries        Ansara         Novello        Barty         Reed         Marcuse  .

De film was deels gebaseerd op Rudolph Valentino’s beroemde stomme film The Sheik (1921),
wat Elvis in het begin erg aansprak.

3. De Aanvankelijke Enthousiasme en Teleurstelling

                             
.       Gene Nelson              Sam Katzman       Gerald Drayson Adams     Colonel Tom Parker   .

In tegenstelling tot wat vaak wordt gedacht, begon Elvis de opnames in maart 1965 met enig
enthousiasme. Hij was een fan van de regisseur, Gene Nelson, en zag de rol als een kans om een
interessante, ietwat dramatische figuur neer te zetten, vergelijkbaar met de legendarische Rudolph
Valentino. De film werd geproduceerd door Sam Katzman. Het script werd geschreven door Gerald
Drayson Adams, en natuurlijk was Colonel Tom Parker weer technisch adviseur.

Rudolph Valentino

Priscilla Presley vertelde in haar boek Elvis and Me dat Elvis zich verheugde op de rol en
zich tijdens de pre-productie identificeerde met de ‘sheik’-look. Hij droeg zijn make-up
en tulband vaak thuis tijdens het diner, poseerde voor de spiegel en vroeg haar:
“Frightening, isn’t it, how much I look like him?”.

                   
.           Priscilla Presley                           Elvis Presley in Harum Scarum

Dit enthousiasme verdampte echter snel. Volgens verschillende bronnen merkte Elvis al
op de eerste dag van de opnames dat het script zwak was, de dialogen onnozel en de
liedjes matig. Zijn personage werd gedwongen om dansjes te doen en in scènes te
spelen die hem in de ogen van het publiek belachelijk maakten.

4. Productie: Een “18-daags Wonder”

De opnames vonden plaats in de MGM-studio’s in Culver City, Californië, en begonnen op
15 maart 1965. De hele film werd in slechts 18 dagen gedraaid, wat de haastige en
goedkope aard van de productie onderstreept.

Budgettaire Beperkingen en Hergebruik:

– Sets: Het “paleis” in de film was eigenlijk een hergebruikte set van Cecil B. DeMille’s epische stomme film The King of Kings uit 1925.

– Kostuums: De kostuums die de figuranten droegen, waren afkomstig uit de film Kismet
uit 1944 en de remake uit 1955.

– Attributen: Elvis droeg een dolk die eerder was gebruikt in de film Lady of the Tropics uit 1939.

Hoewel er in publiciteitsfoto’s werd gesuggereerd dat er op locatie werd gefilmd (bij de
Iverson Movie Ranch), werd de overgrote meerderheid van de film op een
geluidsdichte set opgenomen met neprotsen en nep luchten.

5. Het Soundtrack-debacle

Soundtrack – Harum Scarum

De opnames voor de soundtrack begonnen op 24 februari 1965, op het laatste moment ingepland. Elvis was hierdoor gefrustreerd. Zijn vaste muzikanten waren niet beschikbaar, dus werden ze vervangen door andere sessiemuzikanten. De opnames vonden plaats in de RCA Studio B in Nashville, Tennessee, onder leiding van Fred Karger. Het resultaat werd omschreven als een “commerciële flop” en de liedjes werden als matig beschouwd. Een van de nummers, “Shake That Tambourine”, vereiste 38 takes, wat aantoont hoe moeizaam het proces verliep.

Fred Karger

De soundtrack belandde op nummer 8 in de Amerikaanse hitlijsten. Elvis nam 11 nummers op voor de film, waarvan er 2 uit de film werden geknipt namelijk “Wisdom of the Ages” en “Animal Instinct”.
Beide nummers zijn wel terug te vinden op de soundtrack als opvulling.

6. Achter de Schermen: Eenheid en Vriendschap

Ondanks de slechte kwaliteit van de film, toonde Elvis achter de schermen zijn typische generositeit. Toen de opnames op 19 april 1965 werden afgerond, gaf hij de cast en crew horloges cadeau, ontworpen door zijn favoriete juwelier Harry Levitch uit Memphis. De horloges toonden een kruis en een Davidster, wat voor Elvis stond voor “universele broederschap”.

                   
Harry Levitch & Elvis Presley                              Billy Barty

Op de set was ook Billy Barty aanwezig, een bekende kleine (ongeveer 114 cm lang) acteur,
die de rol van ‘Baba’ speelde.

7. Ontvangst

Harum Scarum ging in première tijdens het Thanksgiving-weekend in 1965. De film haalde de 11e plaats in de Variety Box Office Survey, wat betekent dat het financieel niet eens zo slecht presteerde als verwacht, maar artistiek was het een ramp.

Critici en fans waren niet onder de indruk. De film wordt vaak genoemd als één van de “100 Most
Enjoyably Bad Movies Ever Made”. Het toonde een “verveelde en afgeleide” Elvis, die
soms zelfs zijn eigen playback-scènes verprutste.

Filmscène – Harum Scarum

8, Waarom is het toch interessant?

– Visuele Camp: De film is een “campy” (overdreven) tijdsbeeld van de jaren 60, met felle kleuren
en overdreven Midden-Oosterse fantasieën.

– Unieke “Actie”: Elvis vertoont in een scènes zijn karatekunsten en “vecht” met een jaguar.

– De “Sjeik”-fase: Het geeft een zeldzame inkijk in de momenten waarop Elvis probeerde serieus te
acteren, maar door zijn management werd teruggefloten.

9. Aantal weetjes over de film

– Colonel Tom Parker dacht na het lezen van het script dat de film een pure komedie was. Hij suggereerde zelfs om een pratende kameel toe te voegen om het succes te garanderen. Hoewel dit idee uiteindelijk werd geschrapt, toonde het de weinig artistieke benadering van de productie aan.

– De stunts in de film werden onder andere gedaan door Memphis Mafia leden Red West en Sonny West, terwijl Red ook nog eens een figurantenrol had.

                   
Red West                                     Sonny West

– Elvis ontving voor het eerst een salaris van 1 miljoen dollar plus de helft van de winst.

– Na het zien van de film zei een studio baas “Elvis zijn films hebben geen titel nodig,
ze kunnen gewoon genummerd worden”.

10. Merchandise en Memorabilia

Voor fans van de film Harum Scarum zijn er verschillende soorten merchandise en
memorabilia beschikbaar, variërend van origineel promotiemateriaal uit de jaren 60
tot moderne verzamelobjecten.

Belangrijke verzamelstukken

– Bioscoopposters en Lobby Cards: Er zijn verschillende formaten van de originele Amerikaanse poster (One Sheet). Ook Lobby Cards (scènefoto’s die in bioscopen hingen) zijn populair, inclusief zeldzame
Mexicaanse versies en volledige sets van 8 kaarten.

– Vinyl Soundtracks: De originele LP uit 1965 (RCA Victor LPM/LSP-3468) bevatte vaak een bonusfoto van Elvis. Voor serieuze verzamelaars zijn er ook zeldzame mono-persingen en internationale versies zoals de Duitse release onder de titel Harem Holiday.

– Publiciteitsfoto’s: Originele zwart-wit- en kleurenfoto’s van MGM, die destijds naar kranten en
tijdschriften werden gestuurd, worden nog regelmatig aangeboden op platforms als eBay.

Moderne en unieke merchandise

– Collector Plates: In de jaren 90 bracht Delphi een speciale decoratieve wandbordenreeks uit, waaronder een exemplaar gewijd aan Harum Scarum door kunstenaar Bruce Emmett.

– Video-edities: De film is verschenen in de Elvis Presley Commemorative Collection op zowel VHS
als modernere dragers zoals Blu-ray (Warner Archive Collection).

– Creatieve items: Op sites zoals Etsy vind je modernere fan-merchandise zoals houten prints
van de Japanse filmposter of patches.

11. Overige

– In 2003 bracht het FTD label de soundtrack opnieuw uit met de outtakes.

FTD – Harum Scarum (2003)

– In 2018 werd door JAT Publishing het boek Harum Scarum – The Book uitgebracht.

JAT – Harum Scarum- The Book (2018)

– In 2025 bracht het FTD label de set The Harum Scarum Sessions uit.

FTD – The Harum Scarum Sessions (2003)

– In 2025 bracht FTD de soundtrack Harum Holiday op LP uit.

FTD – Harum Holiday (2025)

12. Tot Slot

Harum Scarum staat zo symbool voor het einde van Elvis’ serieuze filmambities en het begin
van de definitieve overgave aan de commerciële formule, die uiteindelijk zou leiden tot
zijn terugkeer naar de muziek eind jaren 60.

.