Filmposter – Wild in the Country
Wild in the Country (1961) is een opmerkelijke film in de carrière van Elvis Presley, die destijds bekend stond om zijn luchtige “musical-komedies”. Deze film was een bewuste poging om Elvis te profileren als een
serieus acteur, door hem te plaatsen in een dramatische, ‘James Dean-achtige’ rol.
Hieronder vindt je het uitgebreide achtergrondverhaal, de productiehistorie en de thematiek van de film.
1. De Ambitie van Elvis
In 1960 keerde Elvis terug uit militaire dienst. Zijn manager, Colonel Tom Parker, wilde hem omvormen tot een ‘allround family entertainer’, maar Elvis zelf snakte naar artistieke erkenning. Na het succes van de luchtige musical G.I. Blues kreeg hij de kans om twee serieuze films te maken: de western Flaming Star en het rurale drama Wild in the Country.
Elvis Presley Colonel Tom Parker
Het script van Wild in the Country was gebaseerd op de in 1958 verschenen roman The Lost Country van
J.R. Salamanca. Het boek was een serieus, emotioneel verhaal. Voor de verfilming werd de gerenommeerde scenarioschrijver Clifford Odets ingehuurd. Odets, was een legendarische toneelschrijver uit de jaren ’30 en stond bekend om zijn sociaal-realistische drama’s, bewerkte het verhaal tot een filmscript voor
een ‘Elvis-film’, wat destijds een sensatie was.
J.R. Salamanca Boek – The Lost Country (1959) Clifford Odets .
2. Het Verhaal
Elvis speelt Glenn Tyler, een onbehouwen, getormenteerde jongeman die in de Shenandoah Valley woont. Hij komt uit een disfunctioneel gezin en heeft een gewelddadig karakter, wat hem vaak in de problemen brengt. Na een hevige vechtpartij met zijn dronken broer, waarbij hij zijn broer bijna doodt, wordt Glenn onder toezicht gesteld van zijn oom Rolfe Braxton (gespeeld door William Mims) en moet hij
psychologische hulp zoeken. Hij komt terecht bij Irene Sperry (gespeeld door Hope Lange),
een therapeute die zijn talent voor schrijven ontdekt.
De Hoofdrolspelers
Elvis Hope Tuesday Millie William Gary
Presley Lange Weld Perkins Mims Lockwood
De film draait om Glenns innerlijke strijd en zijn relaties met drie verschillende vrouwen: de rebelse Noreen Martin (gespeeld door Tuesday Weld), de brave ‘girl next door’ Betty Lee Parsons (gespeeld door Millie Perkins) en de intellectuele Irene Sperry (gespeeld door Hope Lange). Het was een zwaar, emotioneel
verhaal over klasse verschillen, misbruik en artistieke verlossing. Het verhaal ontwikkelt zich
tot een drama waarin Glenn valselijk wordt beschuldigd van een misdrijf en moet vechten
tegen de vooroordelen van de gemeenschap
3. Het Alternatieve Einde
Een van de meest opvallende achtergrondfeiten is dat de film oorspronkelijk een zeer duister einde had. In het originele script (en de eerste testvertoningen) pleegt het personage van Hope Lange (Irene Sperry)
zelfmoord uit wanhoop over de schandalen.
Hope Lange
Het testpubliek reageerde hier zo geschokt en negatief op, dat 20th Century Fox de crew en cast
terugstuurde om een nieuw, optimistischer einde op te nemen. In de uiteindelijke film verlaat Glenn het stadje om schrijver te worden, en blijft het lot van Irene ietwat in het midden, maar niet fataal.
4. De Productie en Spanningen
De opnames vonden plaats in de herfst van 1960 in Napa Valley, Californië. De sfeer op de set was anders dan bij eerdere Elvis-films. Regisseur Philip Dunne behandelde Elvis als een serieuze acteur en Elvis
reageerde daarop door zich uiterst gedisciplineerd op te stellen. Hij kende zijn tekst perfect en was
vastbesloten om te bewijzen dat hij meer kon dan alleen met zijn heupen zwaaien. De producent
van Wild in the Country was Jerry Wald.
Philip Dunne Jerry Wald .
Er ontstond echter frictie tussen de artistieke visie en de commerciële belangen. Colonel Tom Parker was doodsbang dat een film zonder veel liedjes de fans zou afschrikken. Hoewel de film bedoeld was als een puur drama, werd Elvis gedwongen om toch een aantal nummers op te nemen. Elvis haatte dit; hij vond dat het de dramatische integriteit van zijn personage verbrak. Uiteindelijk bleven er slechts een paar liedjes in de film over, vaak ongemakkelijk geplaatst in het verhaal.
5. De Receptie en de Ommekeer
Toen de film in juni 1961 uitkwam, waren de kritieken gemengd. Critici prezen Elvis’ acteerwerk – velen
vonden dit zijn beste prestatie tot dan toe – maar het publiek was in de war. De fans wilden de vrolijke,
zingende Elvis zien, niet een gekwelde schrijver in een zwaar drama.
. Elvis Presley Colonel Tom Parker
De film bracht geld op, maar was geen monsterhit zoals Blue Hawaii (die kort daarna uitkwam). Voor
De Colonel was dit het bewijs dat hij nodig had: drama werkte niet, musicals wel. Wild in the Country werd daarmee onbedoeld het eindstation van Elvis’ ambities als serieus acteur. Na deze film (en Flaming Star) werd de bekende “Elvis-formule” definitief vastgesteld: lichte plots,
mooie locaties en minstens tien liedjes per film.
6. Muziek: Van Drama naar Musical
Oorspronkelijk was het plan dat Wild in the Country een puur, niet-muzikaal drama zou
worden, een ‘straight acting role’ voor Elvis. Echter, de studio besloot later dat een
Elvis-film zonder zang niet zou verkopen.
De muziek werd meer ‘in het verhaal’ geïntegreerd dan in latere, productievere, maar minder artistieke films, maar het bleef een compromis ten opzichte van het oorspronkelijke, serieuze plan.
Single – Wild in the Country (1961) Single – Lonely Man (1961) .
De liedjes voor de film werden op 7 en 8 november 1960 opgenomen in de Radio Recorders Studio in
Hollywood, onder leiding van Kenyon Hopkins. Elvis neemt in totaal 6 liedjes op, namelijk “Wild in the
Country”, “In my way”, “I slipped, I stumbled, I fell”, “Husky Dusky Day” (duet met Hope Lange), “Forget me Never” en “Lonely Man”, waarvan de laatste 2 liedjes uiteindelijk niet werden gebruikt in de film.
RCA Records koos dit keer voor een andere aanpak, ze brachten geen soundtrack uit waarop
de liedjes uit de film stonden, maar ze werden allemaal op single uitgebracht.
Kenyon Hopkins
7. Leuke weetjes over de film
– Werktitels voordat de film Wild in the Country heette waren, Lonely Man,
Running Wild en Lonesome Cowboy.
– De komst van Elvis veroorzaakte enorme ophef in het anders rustige Napa. De cast en crew verbleven in het Casa Beliveau (nu Wine Valley Lodge). Fans en lokale tienermeisjes belegerden de locatie continu.
Vanwege de opdringerige fans moest Elvis verhuizen van het hotel naar een afgelegen huis in St. Helena, dat in de film werd gebruikt als het huis van Irene Sperry.
– De 1e keus voor de rol van “Irene Sperry” was gevallen op actrice Simone Signoret, maar dat werd
afgeketst vanwege het hoge loon dat de actrice wilde voor deze film.
Simone Signoret
– Actrice Millie Perkins brak tijdens een scene, waarin ze Elvis in het gezicht moest slaan, haar pols. Maar bij de lancering van de film, bleek de scene eruit geknipt te zijn, tot grote woede van Millie.
Millie Perkins
– Volgens de geruchten van een aantal goede vrienden van Elvis, ontwikkelde hij een enorme steenpuist op zijn achterwerk tijdens het filmen van Wild in the Country, waar hij behoorlijk veel last van had.
– Tijdens de opnames had Elvis een kortstondige relatie met Tuesday Weld. Omdat Tuesday nogal een
wildebras was in haar privé leven, was De Colonel bang voor de reputatie van Elvis, en daarom moest Elvis de relatie zo snel mogelijk beëindigen van De Colonel.
Tuesday Weld
– Memphis Mafia lid Red West speelt een figurantenrol in deze film. Hij speelt de rol Hank Tyler.
Red West
– Elvis vierde zijn 26e verjaardag op de set op 8 januari 1961. De crew gaf hem een plaquette met
de tekst “Happy Birthday, King Karate”. Dit verwees naar zijn recente zwarte band in karate, een
hobby die hij na zijn legerdienst intensief beoefende. Deze plaquette, een beroemd stukje
filmgeschiedenis, dat in exposities op Graceland te zien is.
– Actrice Millie Perkins, die de verloofde speelde, vertelde later dat ze de sfeer op de set nogal pretentieus en “nep” vond. Wild in the Country was haar 2e film waarin ze speelde. Haar debuut film was The Diary of Anne Frank (1959), waarin ze de rol van Anne Frank speelde en een Oscar voor won.
Millie Perkins
8. Wild in the Country Merchandise en Memorabilia
Voor verzamelaars van Wild in the Country is er een breed scala aan memorabilia beschikbaar,
variërend van originele promotieartikelen uit de jaren ’60 tot moderne luxe heruitgaven. Omdat
de film een van Elvis’ weinige serieuze dramatische rollen was, zijn de verzamelobjecten vaak geliefd bij fans die zijn acteertalent waarderen.
Promotiemateriaal en Posters
– Originele Bioscoopposters: Authentieke Amerikaanse posters (vaak “one-sheets” of “half-sheets”)
uit 1961 zijn waardevolle verzamelstukken.
– Lobby Cards: Sets van kleine promotiekaarten die in bioscoopvitrines hingen. Deze tonen vaak specifieke scènes met Elvis, Hope Lange of Tuesday Weld.
– Daybills: Zeldzame, smalle posters die specifiek voor de Australische markt werden gedrukt.
– 7″ Vinyl Singles: De originele 45-toerenplaten van de titeltrack “Wild in the Country” (met B-kant “I Feel So Bad”) zijn nog steeds in omloop, inclusief zeldzame versies met fotocover.
Single – Wild in the Country / I Feel So Bad
Unieke en Zeldzame Items
– Boekplaat-afdrukken: Authentieke afdrukken van foto’s op de set, soms professioneel ingelijst,
die scènes tonen tussen Elvis en zijn tegenspeelsters.
– Script-reproducties: Hoewel originele filmscripts uiterst zeldzaam zijn, verschijnen er soms
kopieën of gerelateerde documenten op veilingsites.
9. Overige
– In 2008 bracht het FTD label het album Wild in the Country uit met alle outtakes.
FTD – Wild in the Country (2008)
10. Tot Slot
Vandaag de dag wordt Wild in the Country door filmhistorici en Elvis-fans gewaardeerd als
een “wat als”-moment. Het laat een glimp zien van de acteur die Elvis had kunnen worden als hij de juiste begeleiding en projecten had gekregen. De film blijft een sfeervol, prachtig gefilmd tijdsdocument waarin Elvis Presley opvallend kwetsbaar en authentiek is.
.
