Elvis Presley
Elvis Presley was een meester in het transformeren van andermans nummers. Hoewel hij zelf geen liedjes schreef, had hij een uniek talent om country, blues, gospel en pop om te vormen tot rock-‘n-roll. Veel van zijn grootste hits waren oorspronkelijk van andere artiesten.
We hebben de 25 bekendste covers, en de verhalen erachter, op een rijtje gezet:
1. That’s All Right (1954)
Arthur “Big Boy” Crudup
– Oorspronkelijk: Arthur “Big Boy” Crudup (1946).
– Het Verhaal: Dit was Elvis’ allereerste single bij Sun Records. Tijdens een moeizame studiosessie begon Elvis, samen met Scotty Moore en Bill Black, plotseling een snellere versie van deze blues-standard te
spelen. Producer Sam Phillips wist direct: “Dit is het”.
– Twist: Elvis, die opgroeide met blues en country, veranderde het originele Bluesnummer in een mix van country (country-en-western) en rhythm & blues. Het kenmerkende ritme kwam tot stand zonder drums, puur door het “slap”-baswerk van Bill Black en de akoestische gitaar van Elvis.
2. Blue Moon of Kentucky (1954)
Bill Monroe
– Oorspronkelijk: Bill Monroe (1947).
– Het Verhaal: Na een vermoeiende sessie begon bassist Bill Black de wals “Blue Moon of Kentucky” te
spelen, maar dan in een sneller tempo en een 4/4 maat, in feite de spot drijvend met de rustige stijl van Bill Monroe. Elvis en Scotty vielen in, en het resultaat was een rauwe, energieke “rockabilly”-versie. Producer Sam Phillips hoorde dit en riep: “BOY, that’s fine, that’s fine. That’s a POP song now!”.
Hij wist dat dit vernieuwend was.
– Twist: Aanvankelijk was Bill Monroe niet blij met de nieuwe versie en vond hij dat Elvis zijn nummer had verpest. Echter, zodra de versie van Elvis een hit werd en Monroe een aanzienlijk bedrag aan royalty’s (naar verluidt $15.000) ontving, veranderde hij van mening. Sterker nog, Bill Monroe begon zijn eigen
live-uitvoeringen van het nummer te beginnen in de trage, originele stijl, om daarna
over te schakelen op de snelle Elvis-stijl.
3. Blue Suede Shoes (1956)
Carl Perkins
– Oorspronkelijk: Carl Perkins (1955).
– Het Verhaal: Perkins schreef het nummer nadat hij Johnny Cash over schoenen hoorde praten. Toen Perkins een ernstig auto-ongeluk kreeg, vroeg hij Elvis om het nummer te coveren. Elvis’ versie werd een
gigantisch succes en hielp rock-‘n-roll definitief doorbreken, hoewel Perkins’ versie in sommige
regio’s hoger in de country-hitlijsten stond.
– Twist: Elvis nam het in 1956 op als een eerbetoon aan Perkins, maar was aanvankelijk terughoudend om het als single uit te brengen omdat hij de verkoop van Perkins’ versie niet wilde dwarsbomen. Uiteindelijk werd Elvis’ energieke versie de definitieve rockklassieker.
4. Tutti Frutti (1956)
Little Richard
– Oorspronkelijk: Little Richard (1955).
– Het Verhaal: Toen Elvis het nummer een jaar later coverde, zong hij de opgeschoonde versie. Hoewel Little Richard het origineel schreef, zorgde de versie van Elvis (en die van Pat Boone) voor een enorme
commerciële doorbraak, mede omdat witte artiesten in die tijd makkelijker toegang kregen tot de
mainstream hitlijsten. Richard zag dit later niet als diefstal, maar als de deur die voor hem en andere zwarte artiesten werd opengezet.
– Twist: In de vroege live-versies die Richard in clubs zong, was het nummer een zeer suggestieve, vrij
expliciete tekst over anale seks, die in de jaren ’50 absoluut niet op de radio gedraaid mocht worden. De oorspronkelijke tekst was iets als: “Tutti Frutti, good booty / If it don’t fit, don’t force it /
You can grease it, make it easy”.
5. Shake, Rattle and Roll (1956)
Big Joe Turner
– Oorspronkelijk: Big Joe Turner (1954).
– Het Verhaal: “Shake, rattle and roll” was toentertijd jargon voor luidruchtige gemeenschap. De regel
“I’m like a one-eyed cat peeping in a seafood store” is een beruchte dubbelzinnigheid die verwijst naar
mannelijke en vrouwelijke geslachtsdelen. Turner zong ook over een vrouw die in een doorschijnende jurk in de zon stond (“You wear those dresses, the sun comes shining through”) en over de fysieke reacties tijdens de daad (“You make me roll my eyes, baby, make me grit my teeth”).
– Twist: Toen Elvis Presley het nummer in 1956 opnam voor RCA Records, bracht hij een deel van de
oorspronkelijke, gewaagdere teksten van Big Joe Turner terug. Hij behield echter het snellere, dansbare
arrangement van Bill Haley. Elvis bleef tijdens live-optredens variëren. Bij zijn eerste nationale tv-optreden in de Stage Show (1956) zong hij de bravere “keuken-versie” van Haley, maar op de uiteindelijke
studio-opname koos hij weer voor de “bed-versie” van Turner.
6. Hound Dog (1956)
Big Mama Thornton
– Oorspronkelijk: Big Mama Thornton (1953).
– Het Verhaal: Thornton’s origineel was een rauwe Blueshit. Elvis zag Freddie Bell & The Bellboys het
nummer parodiëren in Las Vegas en baseerde zijn snelle, rockende versie daarop. De tekst “rabbit” werd een nonsens-lijn in Elvis’ versie. Ondanks de controverse werd dit een van zijn grootste hits, vaak
geassocieerd met zijn energieke heupbewegingen.
– Twist: Toen Elvis het in 1956 opnam, veranderde hij de tekst in de bekende regels over het vangen van een konijn. Hij was naar verluidt zo kwaad dat hij het nummer tijdens een tv-optreden voor een echte hond moest zingen, dat hij de dag erna de studio in dook om een woeste, snellere versie op te nemen die een
revolutie in de muziek ontketende.
7. Love Me Tender (1956)
Elvis Presley – Love me Tender
– Oorspronkelijk: Gebaseerd op “Aura Lea” (1861).
– Het Verhaal: De melodie is van een ballade uit de Amerikaanse Burgeroorlog. Voor Elvis’ filmdebuut
werden nieuwe woorden geschreven. Het nummer was zo populair voordat de film uitkwam (vanwege een tv-optreden), dat de film van “The Reno Brothers” werd omgedoopt tot “Love Me Tender”.
– Twist: De tekst en muziek werden aangepast door Ken Darby, de muzikaal leider van de film. Darby
gebruikte echter het pseudoniem van zijn vrouw, Vera Matson, en voegde Elvis Presley toe als co-auteur (een gebruikelijke tactiek in die tijd om Presley de rechten te laten opnemen). Elvis gaf later toe dat hij waarschijnlijk maar twee regels had geschreven, maar hij wist niet meer welke.
8. Long Tall Sally (1956)
Little Richard
– Oorspronkelijk: Little Richard (1956).
– Het Verhaal: Het nummer vertelt het verhaal van “Long Tall Sally” (een lange, dunne vrouw) die het
aanlegt met “Uncle John”. De twist zit in de suggestieve tekst: Uncle John is getrouwd met Aunt Mary (die wordt omschreven als een ‘short fat fanny’). Als Mary eraan komt, duikt John snel weg in een steegje. Het nummer is een lofzang op een buitenechtelijke affaire en stiekeme avontuurtjes,
verpakt in een razendsnel rock-‘n-roll jasje.
– Twist: Elvis was een enorme fan van Little Richard en zijn cover was een eerbetoon aan de artiest die hij bewonderde. Waar Little Richard’s versie destijds als gewaagd werd gezien vanwege de innuendo
(dubbelzinnigheden), maakte Elvis het toegankelijker voor een breder (wit) publiek, zonder
de rauwe energie volledig te verliezen.
9. (Let Me Be Your) Teddy Bear (1957)
Chuck Jackson
– Oorspronkelijk: Chuck Jackson (1956).
– Het Verhaal: Het nummer is gebaseerd op een hardnekkig gerucht dat in de jaren 50 de ronde deed. Het verhaal ging dat Elvis een enorme fascinatie had voor knuffelberen en dat hij een grote verzameling had.
Elvis verklaarde in 1957 tijdens een persconferentie in Vancouver dat dit een fabeltje was. Hij vertelde: “Het begon met een artikel waarin stond dat ik knuffelbeesten verzamelde, en ik werd er mee overspoeld.
Natuurlijk hou ik ze omdat mensen ze me geven, maar ik heb er nooit aan gedacht
om er in mijn leven [actief] te verzamelen”.
– Twist: De werkelijke “twist” zit in de release van het nummer. Elvis had een voorproefje van
“(Let Me Be Your) Teddy Bear” laten horen aan zijn goede vriend en DJ, Dewey Phillips, voordat de plaat
officieel uitkwam. Tot grote woede van RCA Victor en manager Colonel Tom Parker, nam Phillips de plaat mee en begon deze direct op de radio te draaien, weken voordat de officiële release gepland stond.
10. One Night (1958)
Smiley Lewis
– Oorspronkelijk: Smiley Lewis (1956).
– Het Verhaal: Elvis, een groot fan van blues en r&b, nam het nummer op 18 januari 1957 op. Hij zong toen nog de originele, gewaagde tekst: “One night of sin is what I’m now paying for” (Eén nacht van zonde is waar ik nu voor betaal). Zowel Elvis’ manager, Colonel Tom Parker, als platenlabel RCA Records vonden de tekst te schunnig voor de radio en voor het keurige imago dat ze voor Elvis voor ogen hadden. Elvis gaf niet op. Tijdens de opnames van zijn film Loving You bleef hij met het nummer spelen. Hij herschreef de tekst zelf om het acceptabel te maken. De cruciale regel veranderde hij van “One night of sin” naar “One night with you”. Op 23 februari 1957 nam hij de nieuwe versie op: “One night with you is what I’m now praying for” (Eén nacht met jou is waar ik nu om bid). Deze versie werd in oktober 1958 uitgebracht en werd een enorme hit (nummer 4 in de VS, nummer 1 in het VK).
– Twist: Door “paying for” (betalen voor) te veranderen in “praying for” (bidden om), werd de “zonde”
veranderd in een bijna religieus verlangen. Echter, door de manier waarop Elvis het zong—vol passie en met een lichte “nudge-wink” (knipoog)—bleef het nummer seksueel zeer geladen, ondanks de “schonere” tekst. De originele “One Night of Sin” versie van Elvis bleef jarenlang op de plank liggen
en werd pas in 1983 officieel uitgebracht.
11. It’s Now or Never (1960)
Giuseppe Anselmi
– Oorspronkelijk: “O Sole Mio” – Giuseppe Anselmi (1907).
– Het Verhaal: Terwijl Elvis eind jaren ’50 in het Amerikaanse leger zat en in Duitsland gestationeerd was, hoorde hij de opname van “There’s No Tomorrow” (1949) door Tony Martin. Dit nummer was op zijn beurt weer een Amerikaanse bewerking van het klassieke Napolitaanse lied “‘O Sole Mio”.
– Twist: Tijdens de opnames was Elvis nerveus over de krachtige, hoge slotnoot. De producer stelde voor om de opname te ‘splijten’ (splicen) en de hoge noot later toe te voegen. Elvis weigerde dit pertinent:
“Ik doe het nummer helemaal zelf, of ik doe het niet”.
12. Are You Lonesome Tonight? (1960)
Elvis Presley – Elvis Presley –
. Are You Lonesome Tonight? Are you lonesome tonight (Laugh Version)
– Oorspronkelijk: Charles Hartzell & Lou Handman (1926).
– Het Verhaal: Colonel Tom Parker, Elvis’ manager, drong aan op het opnemen van dit nummer, omdat het de favoriet was van zijn vrouw, Marie Mott. Elvis nam het nummer op 4 april 1960 op rond 04:00 uur
’s ochtends. Om de juiste intieme sfeer te creëren, vroeg hij om alle lichten in de studio te doven, zodat hij in het donker zong. Tijdens de oorspronkelijke opnamesessie in 1960 was het zo donker in de studio dat een van de achtergrondzangers tegen een stoel botste. Dit geluid is nog steeds
heel zachtjes te horen in de uiteindelijke opname.
– Twist: Tijdens de gesproken brug van het nummer begon Elvis vaak te lachen omdat zijn
achtergrondzanger, Charlie Hodge, grapjes maakte of de tekst bewust verkeerd uitsprak om Elvis te laten lachen. De beroemdste opname hiervan is van 26 augustus 1969. Elvis kon zijn lachen niet inhouden, vooral toen hij de regel “Do you gaze at your doorstep and picture me there?” veranderde in “Do you look at your bald head and wish you had hair?”, kijkend naar een kale man op de voorste rij.
13. Wooden Heart (1960)
Marlene Dietrich
– Oorspronkelijk: “Muss i denn zum Städtele hinaus” – Marlene Dietrich (1951).
– Het Verhaal: Het nummer is gebaseerd op het Duitse volksliedje “Muss i denn, muss i denn zum Städtele hinaus”, geschreven in 1827. Elvis zingt het nummer in de film voor een groep kinderen terwijl hij een pop in een poppenkast bestuurt. Hij probeert met het liedje de leading lady van de film te charmeren.
– Twist: Hoewel het een onschuldig volksliedje was, werd “Muss i denn” tijdens de Tweede Wereldoorlog door de nazi’s misbruikt. In sommige concentratiekampen, zoals Dachau, werden Joodse gevangenen
gedwongen een aangepaste versie te zingen (“wanneer ik nooit meer terugkom”) terwijl ze naar hun
deportatie werden geleid. In tegenstelling tot de meeste Elvis-nummers werd “Wooden Heart” in 1960 in eerste instantie niet als single uitgebracht in de VS. In Europa was het echter een gigantisch succes en stond het wekenlang op nummer 1 in het Verenigd Koninkrijk en Nederland. Omdat RCA weigerde het nummer in Amerika uit te brengen, scoorde een andere zanger, Joe Dowell, er in 1961 een nummer 1-hit mee in de Amerikaanse hitlijsten.
14. Can’t Help Falling in Love (1961)
Elvis Presley – Can’t Help Falling in Love
– Oorspronkelijk: Gebaseerd op de 18e-eeuwse Franse compositie “Plaisir d’amour”.
– Het Verhaal: De grootste verrassing is dat het nummer niet voor Elvis werd geschreven, maar voor een vrouw. De oorspronkelijke titel was “Can’t Help Falling in Love with Him“. Volgens componist George Weiss hielden de producers van de film Blue Hawaii en zelfs de assistenten van Elvis aanvankelijk niet van het nummer. Elvis stond er echter op om het op te nemen voor de soundtrack van de film uit 1961.
– Twist: De opname verliep moeizaam. Elvis probeerde het nummer eerst in een te langzaam tempo, wat resulteerde in talloze valse starts en gefrustreerde takes. Pas toen het tempo iets werd verhoogd, kreeg
Elvis de soepele, emotionele zanglijn te pakken die we nu kennen. Ondanks de twijfels vooraf, werd het een enorme hit (nummer 1 in de UK, nummer 2 in de VS) en een van de meest populaire nummers
voor de eerste dans op bruiloften wereldwijd.
15. Blue Christmas (1964)
Ernest Tubb
– Oorspronkelijk: Ernest Tubb (1948).
– Het Verhaal: Het nummer is niet door Elvis geschreven, maar werd in 1948 geschreven door Billy Hayes en Jay W. Johnson. Het werd oorspronkelijk bekend in de countrywereld, met name door de versie van
Ernest Tubb uit 1950. Ondanks de vrolijke, rock-‘n-roll-achtige productie (met de kenmerkende gitaarstijl van Scotty Moore), is het liedje tekstueel dieptreurig: het gaat over iemand die
kerst alleen viert terwijl de geliefde er niet is.
– Twist: Volgens Gordon Stoker van The Jordanaires (de achtergrondzangers van Elvis) wilde Elvis dit
nummer aanvankelijk helemaal niet opnemen. Omdat hij het nummer niks vond, vroeg Elvis aan zijn
achtergrondkoor (The Jordanaires) om er iets “stoms” of belachelijks in de achtergrond bij te doen. Het doel was om de opname zo “slecht” te maken dat het nooit als single uitgebracht zou worden. The Jordanaires en zangeres Millie Kirkham deden precies wat Elvis vroeg: ze zongen overdreven, hoge en dramatische ‘ooh-ooh-ooh’-klanken op de achtergrond. De twist is dat deze “poging tot sabotage” juist het handelsmerk van het nummer werd. De overdreven achtergrondzang contrasteerde perfect met Elvis’ emotionele zang, waardoor het nummer een unieke, melancholische én swingende ‘soul’ kreeg.
16. Crying in the Chapel (1965)
Darrell Glenn
– Oorspronkelijk: Darrell Glenn (1953).
– Het Verhaal: Het nummer werd geschreven door Artie Glenn. Volgens verhalen werd Artie Glenn
geïnspireerd door een persoonlijke ervaring na een zware rugoperatie. Hij deed een belofte aan God dat hij een beter mens zou worden als hij zou herstellen. Na zijn herstel bezocht hij een lokale kapel (de Loving Avenue Baptist Church in Texas) en werd hij overmand door emoties, waarbij hij “tranen van geluk” liet vloeien – de kern van het nummer. Darrell Glenn’s versie uit 1953 was een country-hit en bereikte
nummer 6 in de hitlijsten, lang voordat Elvis het opnam
– Twist: Elvis nam het nummer op op 31 oktober 1960 tijdens de sessies voor zijn gospelalbum His Hand in Mine. Echter, noch Elvis, noch de Jordanaires (zijn achtergrondkoor) waren tevreden met de opname. Ze
besloten het nummer op de plank te leggen. In april 1965 werd het nummer eindelijk uitgebracht als een “Easter Special” (Pasen) single. Tegen alle verwachtingen in – aangezien het al verouderd klonk in het
poptijdperk van 1965 – werd het een enorme hit. Het piekte op #3 in de Billboard Hot 100, werd zijn
grootste hit in jaren en verkocht meer dan een miljoen exemplaren.
17. Suspicious Minds (1969)
Mark James
– Oorspronkelijk: Mark James (1968).
– Het Verhaal: James schreef het over zijn eigen wantrouwen binnen een relatie, maar zijn versie werd een grote flop. Elvis maakte er een “comeback”-hit van.
– Twist: Luisteraars denken tegen het einde van het nummer dat het afgelopen is wanneer de muziek
langzaam wegsterft (een fade-out). Echter, na een paar seconden stilte komt de muziek plotseling weer
terug. Producer Felton Jarvis voegde deze “valse stop” toe om de energie van Elvis’ live-optredens in
Las Vegas na te bootsen, waar hij het nummer vaak rekte met spectaculaire choreografieën. De originele producer van de sessie, Chips Moman, was hier fel op tegen en noemde de fade-out zelfs een “litteken” op de opname, maar het werd uiteindelijk een van de meest herkenbare kenmerken van het nummer.
18. Hey Jude (1972)
The Beatles
– Oorspronkelijk: The Beatles (1968).
– Het Verhaal: Geschreven door Paul McCartney. Het nummer ontstond in een roerige tijd voor de band en was oorspronkelijk bedoeld als troostend liedje voor de toen 5-jarige Julian Lennon, de zoon van John Lennon omdat zijn ouders gingen scheiden. Oorspronkelijk zou het nummer dan ook “Hey Jules” gaan
heten. (Jules” was zijn koosnaam voor Julian.) Later veranderde hij “Jules” in “Jude”,
omdat hij vond dat dit beter klonk.
– Twist: Elvis Presley nam zijn versie van “Hey Jude” op op 21 januari 1969 in de American Sound Studio in Memphis, Tennessee. Tijdens deze sessies begon Elvis aan een cover van de Beatles-hit “Hey Jude”. Hij was echter ontevreden over de voortgang en de manier waarop het nummer bij zijn stem paste. Omdat hij niet tevreden was, werd het nummer nooit echt “afgemaakt” tot een definitieve mastertrack. Elvis beschouwde het als een mislukte poging of simpelweg een oefening. RCA Records had nieuw materiaal nodig voor het album Elvis Now. Het label besloot de onafgemaakte opname van “Hey Jude” uit het archief te halen en op het album te zetten. Omdat het feitelijk een repetitie was, hoor je in de opname dat Elvis op bepaalde
punten aarzelt of de tekst niet helemaal scherp heeft. Fans en critici beschouwen het vaak als een van zijn meest vreemde en “on-Elvis-achtige” opnames, juist omdat de gebruikelijke perfectie ontbreekt.
19. Burning Love (1972)
Arthur Alexander
– Oorspronkelijk: Arthur Alexander (1972).
– Het Verhaal: In maart 1972 zat Elvis in een creatieve en commerciële dip. Zijn producer, Felton Jarvis, bracht “Burning Love” in, een nummer geschreven door Dennis Linde. Elvis vond het nummer niet bij hem passen en was aanvankelijk niet in de stemming om het op te nemen. Hij vond de tekst, met zinnen als
“flames licking my body”, wellicht ook net iets te gewaagd of gewoonweg
niet passend bij zijn emotionele toestand.
– Twist: Ondanks dat Elvis er zelf niet achter stond, werd “Burning Love” een enorme hit. Het bereikte de 2e plaats in de Amerikaanse Billboard Hot 100 en was zijn grootste hit sinds “Suspicious Minds” in 1969. Hoewel het een van zijn meest geliefde rocknummers werd, was “Burning Love” geen favoriet van Elvis om live te vertolken. Hij bleef de voorkeur geven aan ballads in zijn latere jaren.
20. Always on My Mind (1972)
Brenda Lee Willie Nelson
– Oorspronkelijk: Brenda Lee (1972) / Willie Nelson (1982).
– Het Verhaal: Elvis nam dit nummer op vlak na zijn scheiding van Priscilla Presley. Het wordt gezien als een van zijn meest emotionele opnames, waarin hij zijn spijt en verlangen naar een verloren liefde toont. Hoewel het destijds een bescheiden hit was, wordt het nu beschouwd als een van zijn beste nummers.
– Twist: Toen het nummer in 1972 werd uitgebracht, was het de B-kant van de single “Separate Ways”.
“Always on My Mind” werd echter veel populairder en is sindsdien de klassieker geworden, terwijl “Separate Ways” grotendeels is vergeten. Ondanks dat het één van zijn beroemdste nummers is, was het in 1972 commercieel gezien geen enorme hit voor hem in vergelijking met andere nummers. De versie van Willie Nelson uit 1982 werd een veel grotere hit en won zelfs een Grammy.
21. I’m So Lonesome I Could Cry (1973)
Hank Williams Sr.
– Oorspronkelijk: Hank Williams Sr. (1949).
– Het Verhaal: Hank Williams schreef het nummer in 1949, geïnspireerd door zijn tumultueuze en pijnlijke relatie met zijn eerste vrouw, Audrey Sheppard. Elvis Presley voerde het nummer uit tijdens zijn legendarische Aloha from Hawaii via Satellite concert in 1973. Voordat hij begon, kondigde Elvis het aan met de woorden: “I’d like to sing a song that’s probably the saddest song I ever heard”.
– Twist: Elvis zong over eenzaamheid terwijl hij voor duizenden fans stond, die vaak schreeuwden en zijn naam riepen. Linda Thompson, die in die periode bij hem was, zei dat Elvis zich “intens eenzaam” voelde, zelfs als hij omringd werd door mensen.
22. My Boy (1974)
Claude François
– Oorspronkelijk: “Parce que je t’aime, mon enfant” – Claude François (1970).
– Het Verhaal: Het nummer is oorspronkelijk Frans en werd geschreven door Claude François en
Jean-Pierre Bourtayre. De Engelse tekst werd geschreven door Phil Coulter en Bill Martin. De eerste
Engelstalige opname werd uitgebracht door de Ierse acteur/zanger Richard Harris in 1971.
– Twist: Elvis wilde het nummer eigenlijk niet opnemen, maar na een paar takes was hij emotioneel zo
uitgeput dat hij zei: “Ik kan dit niet meer zingen.” De uiteindelijke opname is een van de weinige nummers die hij na een live-ervaring de studio in bracht. Hoewel Elvis het nummer niet zelf schreef, sloeg de tekst in als een bom. Elvis en Priscilla Presley gingen in 1972 uit elkaar en scheidden officieel in 1973, vlak voor de opnamesessie in december 1973. Tijdens live-optredens in Las Vegas (1973-1975) maakte Elvis het nummer persoonlijk door het zwaar dramatisch te brengen. Het was een reflectie op zijn eigen falen in de liefde en de pijn die hij voelde door de situatie met zijn dochter.
23. Hurt (1976)
Roy Hamilton Timi Yuro
– Oorspronkelijk: Roy Hamilton (1954) / Timi Yuro (1961).
– Het Verhaal: Elvis nam zijn versie op in februari 1976 in de bekende Jungle Room in Graceland. De
opnamesessie was chaotisch: Elvis was vaak afwezig, vloog tussendoor naar Denver voor een hamburger en een begrafenis, en de ruimte was te klein voor de vijftien aanwezige muzikanten. Desondanks werd het een van zijn laatste grote vocale prestaties.
– Twist: Tijdens de opnames in de Jungle Room nam Elvis een extra versie op (Take 69) vol grove
vloekwoorden. Hij deed dit als grap om zijn vader, Vernon, te laten schrikken. Elvis vertelde hem dat dit de definitieve versie was die in de winkel zou komen te liggen. Manager Colonel Tom Parker was minder
geamuseerd en beval de tape te vernietigen. De opname overleefde echter doordat bandleden eigen
kopieën hadden bewaard. : In zijn laatste concerten eindigde Elvis het nummer vaak met een spectaculaire uithaal. In een paar specifieke steden (zoals Birmingham en Chicago) voegde hij een fysieke twist toe: hij liet zichzelf opzettelijk achterover op de grond vallen terwijl hij een
ongebroken noot van zeven seconden vasthield.
24. Unchained Melody (1977)
The Righteous Brothers
(Bill Medley & Bobby Hatfield)
– Oorspronkelijk: The Righteous Brothers (1965).
– Het Verhaal: Dit nummer komt uit de laatste concertreeks van Elvis, vlak voor zijn overlijden. Ondanks zijn verslechterende gezondheid, gaf hij een ongelooflijk krachtige live-uitvoering in Rapid City. De rauwe emotie en stemkracht in deze opname worden vaak gezien als een testament van zijn muzikale genialiteit.
– Twist: Elvis was ten tijde van de opname ernstig ziek, oververmoeid en kampte met overgewicht. Hij was zichtbaar niet in goede doen. In tegenstelling tot zijn gebruikelijke energieke shows, zat Elvis achter de
piano. Ondanks zijn slechte gezondheid, zong hij het nummer met een intense, rauwe emotie en krachtige stem die velen verraste. Gitarist Charlie Hodge moest de microfoon voor Elvis vasthouden omdat Elvis te zwak was of te zeer gefocust op het pianospelen om een statief te gebruiken. Het publiek en de band
waren doodstil, omdat ze aanvoelden dat dit een historisch en pijnlijk eerlijk moment was. Het wordt vaak omschreven als een ‘laatste gebed’ of een ‘huiveringwekkend afscheid’.
25. My Way (1977)
Frank Sinatra
– Oorspronkelijk: Frank Sinatra (1969) (Frans origineel: “Comme d’habitude”).
– Het Verhaal: Paul Anka schreef Engelse teksten voor het Franse nummer, met Sinatra in gedachten. Elvis zong het als afsluiter tijdens zijn Aloha from Hawaii concert. Het werd één van zijn kenmerkende “grote”
ballades, waarbij hij het nummer zong met de passie van een man die zijn eigen leven overzag.
– Twist: Elvis nam het nummer op in 1977, slechts enkele maanden voor zijn overlijden op 16 augustus 1977. Toen hij zong: “And now the end is near, and so I face the final curtain”, voelde het publiek en voelde
Elvis zelf (achteraf gezien) dat hij letterlijk zijn eigen “final curtain” (laatste doek) naderde. In tegenstelling tot de zelfverzekerde versie van Sinatra, klonk Elvis’ versie in 1977 kwetsbaar en emotioneel beladen. Hij worstelde op het podium met zijn gezondheid en zwaarlijvigheid, maar leverde
desondanks een intense, oprechte vertolking.