{"id":17539,"date":"2026-04-20T13:34:51","date_gmt":"2026-04-20T12:34:51","guid":{"rendered":"https:\/\/elvisverzamelaars.nl\/?page_id=17539"},"modified":"2026-06-01T21:10:48","modified_gmt":"2026-06-01T20:10:48","slug":"achtergrond-informatie-over-de-film-live-a-little-love-a-little","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/elvisverzamelaars.nl\/?page_id=17539","title":{"rendered":"Achtergrond Informatie over de film \u2018Live a Little, Love a Little\u2019"},"content":{"rendered":"

\"\"
\nFilmposter – Live a Little, Love a Little<\/span><\/strong><\/p>\n

Live a Little, Love a Little<\/em> (1968) markeert \u00e9\u00e9n van de meest fascinerende en cruciale overgangsperiodes in de carri\u00e8re van Elvis Presley. Geproduceerd in het voorjaar van 1968 voor Metro-Goldwyn-Mayer (MGM) en uitgebracht op 23 oktober 1968, was dit de 28ste speelfilm van ‘The King’. De film staat vandaag de dag
\nbekend als een radicale breuk met de uiterst voorspelbare, suikerzoete muzikale formules die zijn
\nHollywood-carri\u00e8re in de jaren zestig hadden verstikt.<\/span><\/span><\/p>\n

\"\"<\/a>\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \"\"<\/a>
\nElvis Presley\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 Colonel Tom Parker<\/span><\/strong><\/p>\n

Dit is het complete, diepgaande achtergrondverhaal van een gewaagd filmproject dat zich afspeelde
\nop de drempel van Elvis’ legendarische artistieke wedergeboorte.<\/span><\/p>\n

1. De artistieke crisis en de roep om verandering<\/span><\/h2>\n

Om de totstandkoming van Live a Little, Love a Little<\/em> te begrijpen, moet men kijken naar de frustratie die
\nElvis Presley in 1967 en begin 1968 voelde. Onder het strikte regime van zijn manager, Colonel Tom Parker, was Elvis getransformeerd van een rebelse rock-‘n-roll-pionier in een lopende band acteur. Jaar in, jaar uit speelde hij in nagenoeg identieke muzikale komedies: flinterdunne scripts, exotische locaties die
\ngrotendeels op een studiogebied tegen een achtergrondscherm werden gefilmd, en kwalitatief povere soundtracks vol kinderlijke liedjes. Films zoals Blue Hawaii<\/em>, Clambake<\/em> en Speedway<\/em> brachten weliswaar geld in het laatje, maar Elvis schaamde zich diep voor het artistieke niveau.<\/span><\/p>\n

\"\"<\/a>\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \"\"<\/a>\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \"\"<\/a>
\nFilmposter – Blue Hawaii\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0Filmposter – Clambake\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 Filmposter – Speedway<\/span><\/strong><\/p>\n

Elvis eiste rollen die volwassener waren en beter aansloten bij de snel veranderende tijdgeest van de late jaren zestig\u2014het tijdperk van de seksuele revolutie, psychedelica en maatschappelijke verandering. Het antwoord van MGM was het aankopen van de filmrechten van de satirische roman Kiss My Firm But Pliant Lips<\/em> uit 1965, geschreven door Dan Greenburg. Dit boek vormde de basis voor de film, en de titel van het boek diende aanvankelijk zelfs als de werktitel van het filmproject.<\/span><\/p>\n

\"\"\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \"\"
\nBoek – Kiss My Firm But Pliant Lips\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 Dan Greenburg<\/span>\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 .<\/span><\/span><\/span><\/strong><\/p>\n

2. Het script: Een atypische, volwassen Elvis-film<\/span><\/h2>\n

Samen met scenarioschrijver Michael A. Hoey bewerkte Dan Greenburg zijn boek tot een filmscript. Wat
\ndirect opviel, was de toon. In tegenstelling tot de kuise personages die Elvis normaliter speelde, werd zijn karakter, de getalenteerde en hardwerkende mode- en persfotograaf Greg Nolan, neergezet als een
\nmoderne, ietwat cynische vrijgezel in Los Angeles.<\/span><\/p>\n

\"\"
\nMichael A. Hoey<\/span><\/strong><\/p>\n

Het plot draait om Greg Nolan (gespeeld door Elvis Presley) die letterlijk wordt gestalkt en emotioneel
\ngegijzeld door een excentrieke, manipulatieve vrouw genaamd Bernice (gespeeld door Michele Carey).
\nBernice wisselt voortdurend van identiteit (ze noemt zichzelf dan weer Alice, Susie of Betty) en woont in een strandhuis in Malibu met een gigantische Deense dog genaamd Albert. Nadat Bernice ervoor zorgt dat Greg zijn baan en zijn appartement verliest, dwingt ze hem om bij haar in te trekken. Om zijn
\nonafhankelijkheid terug te winnen en de rekeningen te betalen, neemt Greg in het geheim twee fulltime
\nbanen aan in hetzelfde kantoorgebouw.<\/span><\/p>\n

–<\/strong> Een serieuze, conservatieve baan bij de rigide advertentiebaas Mr. Penlow (gespeeld door Rudy Vallee).<\/span><\/p>\n

–<\/strong> Een flitsende, provocerende baan bij een gewaagd mannenblad (gebaseerd op Playboy) gerund door de playboy Mike Lansdown (gespeeld door Don Porter).<\/span><\/p>\n

De Hoofdrolspelers<\/span><\/strong>
\n\"\"<\/a> \"\" \"\" \"\" \"\" \"\"
\nElvis\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0Michele\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0Don\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0Rudy\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 Dick\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0Celeste\u00a0<\/span><\/strong>
\nPresley\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0Carey\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 Porter\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0\u00a0 Vallee\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0\u00a0Sargent\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0Yarnall\u00a0 \u00a0 .<\/span><\/span><\/strong><\/p>\n

Het script bevatte voor die tijd gedurfde elementen voor een Elvis-productie: er kwamen expliciete
\ndrugsreferenties in voor, er werd milde vloektaal gebruikt en er was sprake van een overduidelijk
\nge\u00efmpliceerde one-night stand. Bernice vraagt Greg op een gegeven moment zelfs direct: “Would you like to make love to me?”<\/em>. Dit was ongekend in de puriteinse wereld van de traditionele Elvis-films.<\/span><\/p>\n

3. De cast: Iconen uit het verleden en een familieaangelegenheid<\/span><\/h2>\n

De casting van de film bracht een bijzondere mix van Hollywood-generaties samen. De excentrieke
\nvrouwelijke hoofdrol ging naar Michele Carey, een voormalig topmodel dat indruk had gemaakt in de
\nwestern El Dorado<\/em> (1966). Elvis had haar zelf voorgedragen nadat hij haar in een televisiefilm had gezien.<\/span><\/p>\n

\"\"
\nElvis Presley & Michele Carey<\/span><\/strong><\/p>\n

De meest opmerkelijke bijrol was voor Rudy Vallee. Vallee was in de jaren twintig en dertig \u00e9\u00e9n van de
\nallereerste megasterren, tieneridolen en ‘crooners’ van Amerika, die destijds stadions vol gierende meiden trok door met een megafoon te zingen. Hoewel hij in Live a Little, Love a Little<\/em> puur als komische acteur
\nfungeerde en niet zong, vonden critici het een geniale zet om het tieneridool van de jaren twintig zij aan zij te zien spelen met het tieneridool van de jaren vijftig.<\/span><\/p>\n

\"\"\u00a0 \u00a0 \u00a0\"\"\u00a0 \u00a0 \u00a0\"\"<\/a>
\nRudy Vallee & Elvis Presley\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 Dick Sargent\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0Vernon Presley<\/span><\/strong><\/p>\n

Daarnaast speelde Dick Sargent (bekend van de sitcom Bewitched<\/em>) Bernice’s sullige ex-man.
\nDe productie was ook een familieaangelegenheid: Elvis\u2019 vader, Vernon Presley, bracht Elvis’
\npersoonlijke Lincoln-auto naar de set in Californi\u00eb en kreeg als verrassing een onbetaalde
\nfigurantenrol als model tijdens een van Gregs fotoshoots.<\/span><\/p>\n

4. Productie, stunts en anekdotes van de set<\/span><\/h2>\n

De opnames begonnen op 13 maart 1968 onder leiding van veteraan-regisseur Norman Taurog. Taurog had al acht eerdere Elvis-films geregisseerd en de twee hadden een uitstekende band. Tragisch genoeg zou Live a Little, Love a Little<\/em> Taurogs allerlaatste film worden; kort na het voltooien van de productie werd hij door een medische aandoening volledig blind. <\/span>De film werd geproduceerd door Douglas Laurence, en
\nColonel Tom Parker was bij deze film weer de technisch adviseur.<\/span><\/p>\n

\"\"\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \"\"\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \"\"<\/a>
\n.\u00a0<\/span> Norman Taurog\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 Douglas Laurence\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 Colonel Tom Parker<\/span><\/strong><\/p>\n

In tegenstelling tot eerdere producties stond de studio toe dat er veel meer op echte locaties in en rond Los Angeles werd gefilmd. Er werd gedraaid op de Pacific Coast Highway, langs de zandstranden van
\nMalibu, in het Los Angeles Music Center en bij het maritieme park Marineland of the Pacific.<\/span><\/p>\n

Tijdens deze locatie-opnames deden zich opmerkelijke incidenten voor:<\/span><\/p>\n

– De Dune Buggy en Stunts<\/strong>:<\/strong> Elvis deed vrijwel al zijn eigen stunts in de film. Dit was een bewuste keuze;
\nElvis was destijds een groot fan van de James Bond-films en wilde zijn eigen fysieke vaardigheden en
\nkaratekunsten in de vechtsc\u00e8nes tentoonstellen.\u00a0<\/span>In de openingssc\u00e8ne scheurt Elvis in een flitsende
\nstrandbuggy over het zand en de snelweg. Tijdens de opnames nam Elvis de bochten zo scherp dat hij per ongeluk een stopteken negeerde en ternauwernood werd gemist door een passerende auto.<\/span><\/p>\n

– De handtekeningenjacht<\/strong>:<\/strong> Toen de filmploeg in Hollywood op straat draaide, stormde een groep
\noudere dames op de set af. Ze duwden Elvis Presley letterlijk ruw aan de kant en wierpen hem tegen
\nde grond\u2014niet om h\u00e9m te spreken, maar om dolenthousiast een handtekening te bemachtigen van
\nhun oude idool Rudy Vallee. Elvis kon de humor er gelukkig enorm van inzien.<\/span><\/p>\n

\"\"
\nRudy Vallee<\/span><\/strong><\/p>\n

– Albert de hond<\/strong>:<\/strong> Een hardnekkige mythe onder fans is dat de Deense dog in de film, Albert, in
\nwerkelijkheid Elvis’ eigen hond Brutus was. Priscilla Presley hielp deze mythe later uit de wereld:
\nhet ging om een professioneel getrainde filmhond. Wel was Elvis zo dol op het dier dat hij tussen
\nde opnames door uren met hem speelde.<\/span><\/p>\n

\"\"\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \"\"<\/a>
\nElvis Presley & Deense Dog ‘Albert’\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 Priscilla Presley<\/span><\/strong><\/p>\n

De opnames eindigden op 1 mei 1968, precies op de dag dat Elvis en Priscilla hun eerste
\nhuwelijksverjaardag vierden. Als dank en verlaat verjaardagscadeau schonk Elvis zijn tegenspeelster
\nMichele Carey bij het afscheidsfeest een gloednieuwe Ford Mustang cabriolet. Michele gaf hem
\nop haar beurt een gegraveerd zakhorloge, een item waar Elvis dol op was.<\/span><\/p>\n

\"\"<\/a>
\nElvis Presley & Priscilla Presley<\/span><\/strong><\/p>\n

5. De Soundtrack: Geboorte van een wereldhit<\/span><\/h2>\n

Omdat de film realistischer moest zijn, werd het aantal liedjes drastisch teruggebracht tot slechts vier
\nnummers. Geen spontane uitbarstingen van zang meer tegen muren, maar functionele muziek. Elvis zong de nummers in op 7 maart 1968\u00a0in de Western Recorders studio aan Sunset Boulevard in Hollywood. De muzikale leiding was in handen van Billy Strange, die voor het eerst een volledig live, grootschalig orkest met leden van de legendarische sessiemuzikanten-groep ‘The Wrecking Crew’ inzette.<\/span><\/p>\n

\"\"
\nBilly Strange<\/span><\/strong><\/p>\n

– “Wonderful World”<\/em>:<\/strong> Een vrolijk, ietwat traditioneel nummer dat over de openings credits te horen is.<\/span><\/span><\/p>\n

– “Edge of Reality”<\/em>:<\/strong> Een intrigerend, psychedelisch en dramatisch nummer dat de basis vormt voor
\neen bizarre droomsequentie in de film, waarin Elvis zingt in een surrealistisch decor.<\/span><\/span><\/p>\n

– “Almost in Love”<\/em>:<\/strong> Een zwoele, door bossanova be\u00efnvloede ballad.<\/span><\/span><\/p>\n

– “A Little Less Conversation”<\/em>:<\/strong> Geschreven door Mac Davis en Billy Strange. Elvis zingt dit swingende,
\nsoulvolle nummer in de film tegen het personage van actrice Celeste Yarnall tijdens een feestje.<\/span><\/p>\n

\"\"
\nMac Davis<\/span><\/strong><\/p>\n

Hoewel “A Little Less Conversation”<\/em> in 1968 slechts een bescheiden succesje was in de hitlijsten, zou het nummer tientallen jaren later geschiedenis schrijven. In 2002 maakte de Nederlandse DJ Junkie XL (JXL), zijn echte naam is Tom Holkenborg, een elektronische remix van dit specifieke nummer voor een wereldwijde Nike-reclamecampagne rond het WK voetbal. De remix werd een gigantische, wereldwijde nummer 1-hit en bracht Elvis Presley postuum opnieuw onder de aandacht van een jonge generatie. Het arrangement en de vocale blauwdruk hiervoor werden dus rechtstreeks op de set van deze film in 1968 gelegd.<\/span><\/p>\n

\"\"\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \"\"<\/a>
\n.\u00a0<\/span> \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0Tom Holkenborg\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 Single \u2013 A Little Less Conversation (2002)
\n<\/strong>DJ Junkie XL (JXL)\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0.<\/span><\/span><\/p>\n

6. Ontvangst, flop en de historische nasleep<\/span><\/h2>\n

Toen de film in oktober 1968 in de Amerikaanse bioscopen verscheen, waren de reacties gemengd tot ronduit negatief. Het invloedrijke entertainmentblad Variety<\/em> sabelde de film neer en noemde het “one of Presley’s dimmest vehicles”<\/em>, met banale dialogen en een warrig plot. Het bioscooppubliek, dat inmiddels
\ngewend was aan de traditionele familiemusicals van Elvis, wist geen raad met deze cynische, volwassen ‘screwball comedy’. De film flopte genadeloos aan de Amerikaanse kassa’s. De opbrengsten waren zelfs zo teleurstellend dat MGM besloot de film in veel Europese landen, waaronder het Verenigd Koninkrijk,
\ndestijds helemaal niet in de bioscoop uit te brengen.<\/span><\/p>\n

Toch is de film historisch gezien van onschatbare waarde. Tijdens het filmen in het voorjaar van 1968
\nwas Elvis al in het geheim begonnen met de fysieke training en de mentale voorbereiding op wat zijn
\nabsolute meesterwerk zou worden: de ’68 Comeback Special<\/em>, die in juni 1968 werd opgenomen en
\nin december van dat jaar op NBC werd uitgezonden. Wie goed naar Live a Little, Love a Little<\/em> kijkt,
\nziet een Elvis Presley die er fysiek slanker, bruiner en fitter uitziet dan in de jaren daarvoor. Zijn
\nherwonnen energie en scherpte spatten van het scherm.<\/span><\/p>\n

\"\"<\/a>
\n’68 Comeback Special<\/span><\/strong><\/p>\n

Bovendien is de film door de jaren heen uitgegroeid tot een ware cultfavoriet onder filmcritici en Elvis-fans. Modernere recensenten prijzen de film als een fascinerend tijdsdocument en een van de eerste
\npostmoderne komedies. Het personage Bernice wordt in de filmwetenschap inmiddels gezien als een vroege blauwdruk van wat men in de moderne cinema de ‘Manic Pixie Dream Girl’<\/em> noemt: een
\nexcentrieke, ietwat gestoorde vrouw die het leven van de mannelijke hoofdpersoon volledig
\nop zijn kop zet om hem levenslessen te leren.<\/span><\/p>\n

7. Aantal weetjes over de film<\/span><\/h2>\n

– <\/strong>Diverse leden van The Memphis Mafia, waaronder Red West, Sonny West en Joe Esposito,
\ndoken op in de film; Red West was onder andere te zien in een spectaculaire en opvallend
\ngewelddadige vechtsc\u00e8ne in een krantendrukkerij.<\/span><\/p>\n

\"\"<\/a>\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \"\"<\/a>\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \"\"<\/a>
\n.\u00a0<\/span> \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 Red West\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0Sonny West\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0Joe Esposito\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0.<\/span><\/span><\/strong><\/p>\n

– <\/strong>Recensenten merkten destijds op dat Elvis in deze film een ongewone, ietwat roodbruine make-up droeg die leek op de look die hij had in de film Stay Away, Joe<\/em>. Zijn tegenspeelster Michele Carey had juist weer een opvallend roze huidskleur in bepaalde sc\u00e8nes.<\/span><\/p>\n

– <\/strong>Elvis kreeg voor deze film een bedrag van 850.000 dollar + 50% van de winst van de film.<\/span><\/p>\n

– <\/strong>Elvis kwam niet opdagen tijdens de premi\u00e8re van de film, omdat de avond voor de premi\u00e8re Elvis zijn neef Bobby Smith overleed aan de gevolgen van het innemen van rattengif. Hij pleegde op 27-jarige leeftijd
\nzelfmoord op vrijdag 13 september 1968.<\/span><\/p>\n

\"\"<\/a>
\nElvis Presley & Bobby Smith
\n(klik op de foto voor meer info hierover)<\/em><\/span><\/strong><\/span><\/p>\n

8. Merchandise en Memorabilia<\/span><\/h2>\n

De merchandise en memorabilia van de film Live a Little, Love a Little<\/em> zijn erg geliefd onder verzamelaars. Omdat deze specifieke film destijds geen grootschalige speelgoed- of kledinglijn kreeg, richt de markt zich vooral op origineel promotiemateriaal, muziekdragers en zeldzame rekwisieten.<\/span><\/p>\n

Originele Filmposters, Lobby Cards en Muziek<\/strong><\/span><\/p>\n

Het artwork voor de Amerikaanse promotiecampagne werd ontworpen door de bekende kunstenaar
\nRobert McGinnis. Dit maakt de affiches extra waardevol.<\/span><\/p>\n

\"\"
\nRobert McGinnis<\/span><\/strong><\/p>\n

– One-Sheets & Half-Sheets:<\/strong><\/strong> Originele Amerikaanse posters uit 1968, zoals de Robert McGinnis
\nOne-Sheet<\/span>, zijn zeldzaam en brengen honderden euro’s op.<\/span><\/p>\n

– Internationale versies:<\/strong><\/strong> De Belgische filmposters<\/span> en Australische daybills<\/em> tonen vaak
\nunieke variaties in kleur en lay-out.<\/span><\/p>\n

– Lobby Cards:<\/strong><\/strong> Sets van foto’s die bioscopen gebruikten om de film aan te prijzen. Vooral de sc\u00e8nes
\nmet de Deense dog ‘Albert’ en actrice Michele Carey zijn gewild.<\/span><\/p>\n

Muziekmemorabilia<\/strong><\/span><\/p>\n

In tegenstelling tot veel andere Elvis-films verscheen er in 1968 geen volwaardig soundtrack-album op vinyl. De muziekpromotie was compacter.<\/span><\/p>\n

– De “A Little Less Conversation” single:<\/strong><\/strong> Dit nummer werd speciaal voor de film opgenomen. De originele RCA 7″-single met de bijbehorende fotohoes (picture sleeve<\/em>) is een essentieel verzamelobject.<\/span><\/p>\n

Screen-Worn Kleding & Rekwisieten<\/strong><\/span><\/p>\n

Kledingstukken die Elvis daadwerkelijk droeg tijdens de opnames van deze film behoren
\ntot de absolute topstukken op veilingen.<\/span><\/p>\n

– De olijfgroene koltrui:<\/strong><\/strong> Een iconisch item is de olijfgroene herenkoltrui met een rits aan de zijkant (zodat zijn haar niet in de war raakte bij het omkleden). Dit kledingstuk inclusief het originele MGM-studiolabel is via gespecialiseerde veilingsites zoals Gotta Have Rock and Roll<\/span><\/em> verhandeld.<\/span><\/p>\n

\"\"
\nDe olijfgroene koltrui van Elvis<\/span><\/strong><\/p>\n

9. Overige<\/span><\/h2>\n

– In 2015<\/strong> bracht het FTD label de soundtrack opnieuw uit met de outtakes.<\/span><\/p>\n

\"\"
\nFTD – Live a Little, Love a Little (2015)<\/span><\/strong><\/p>\n

10. Tot Slot<\/span><\/h2>\n

Live a Little, Love a Little<\/em> was weliswaar een commerci\u00eble mislukking bij de release, maar het
\nachtergrondverhaal laat zien dat het de film was waarin Elvis Presley eindelijk de ketenen van
\nzijn oude Hollywood-imago van zich afschudde. Het plaveide de weg naar zijn terugkeer
\nals de onbetwiste, vitale King of Rock ‘n’ Roll.<\/span><\/p>\n

.<\/span><\/p>\n

\"\"<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Filmposter – Live a Little, Love a Little Live a Little, Love a Little (1968) markeert \u00e9\u00e9n van de meest fascinerende en cruciale overgangsperiodes in de carri\u00e8re van Elvis Presley. Geproduceerd in het voorjaar van 1968 voor Metro-Goldwyn-Mayer (MGM) en uitgebracht op 23 oktober 1968, was dit de 28ste speelfilm van ‘The King’. De film […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":16609,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-17539","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/elvisverzamelaars.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/17539","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/elvisverzamelaars.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/elvisverzamelaars.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/elvisverzamelaars.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/elvisverzamelaars.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=17539"}],"version-history":[{"count":71,"href":"https:\/\/elvisverzamelaars.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/17539\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":20418,"href":"https:\/\/elvisverzamelaars.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/17539\/revisions\/20418"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/elvisverzamelaars.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/16609"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/elvisverzamelaars.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=17539"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}