{"id":15917,"date":"2026-03-31T19:44:10","date_gmt":"2026-03-31T18:44:10","guid":{"rendered":"https:\/\/elvisverzamelaars.nl\/?page_id=15917"},"modified":"2026-04-11T18:44:49","modified_gmt":"2026-04-11T17:44:49","slug":"under-the-covers-with-elvis-presley","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/elvisverzamelaars.nl\/?page_id=15917","title":{"rendered":"‘Under The Covers’ with Elvis Presley"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a>
\nElvis Presley<\/span><\/strong><\/p>\n

Elvis Presley was een meester in het transformeren van andermans nummers. Hoewel hij zelf geen liedjes schreef, had hij een uniek talent om country, blues, gospel en pop om te vormen tot rock-‘n-roll. Veel van zijn grootste hits waren oorspronkelijk van andere artiesten.<\/span><\/p>\n

We hebben de 25 bekendste covers, en de verhalen erachter, op een rijtje gezet:<\/span><\/p>\n

1. That\u2019s All Right (1954)<\/span><\/h2>\n

\"\"
\nArthur \u201cBig Boy\u201d Crudup<\/span><\/strong><\/p>\n

\u2013 Oorspronkelijk:<\/strong><\/strong>\u00a0Arthur \u201cBig Boy\u201d Crudup (1946).<\/span><\/p>\n

\u2013 Het Verhaal:<\/strong><\/strong>\u00a0Dit was Elvis\u2019 allereerste single bij Sun Records. Tijdens een moeizame studiosessie begon Elvis, samen met Scotty Moore en Bill Black, plotseling een snellere versie van deze blues-standard te
\nspelen. Producer Sam Phillips wist direct: \u201cDit is het\u201d.<\/span><\/p>\n

\u2013 Twist:<\/strong><\/strong> Elvis, die opgroeide met blues en country, veranderde het originele Bluesnummer in een mix van country (country-en-western) en rhythm & blues. Het kenmerkende ritme kwam tot stand zonder drums, puur door het \u201cslap\u201d-baswerk van Bill Black en de akoestische gitaar van Elvis.<\/span><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

2. Blue Moon of Kentucky (1954)<\/strong><\/span><\/h2>\n

\"\"
\nBill Monroe<\/span><\/strong><\/p>\n

\u2013 Oorspronkelijk:<\/strong>\u00a0Bill Monroe (1947).<\/span><\/p>\n

\u2013 Het Verhaal:<\/strong>\u00a0Na een vermoeiende sessie begon bassist Bill Black de wals \u201cBlue Moon of Kentucky\u201d te
\nspelen, maar dan in een sneller tempo en een 4\/4 maat, in feite de spot drijvend met de rustige stijl van Bill Monroe. Elvis en Scotty vielen in, en het resultaat was een rauwe, energieke \u201crockabilly\u201d-versie. Producer Sam Phillips hoorde dit en riep:\u00a0\u201cBOY, that\u2019s fine, that\u2019s fine. That\u2019s a POP song now!\u201d<\/em>.
\nHij wist dat dit vernieuwend was.<\/span><\/p>\n

\u2013 Twist:<\/strong>\u00a0Aanvankelijk was Bill Monroe niet blij met de nieuwe versie en vond hij dat Elvis zijn nummer had verpest. Echter, zodra de versie van Elvis een hit werd en Monroe een aanzienlijk bedrag aan royalty\u2019s (naar verluidt $15.000) ontving, veranderde hij van mening. Sterker nog, Bill Monroe begon zijn eigen
\nlive-uitvoeringen van het nummer te beginnen in de trage, originele stijl, om daarna
\nover te schakelen op de snelle Elvis-stijl.<\/span><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

3. Blue Suede Shoes (1956)<\/span><\/h2>\n

\"\"
\nCarl Perkins<\/span><\/strong><\/p>\n

\u2013 Oorspronkelijk:<\/strong><\/strong>\u00a0Carl Perkins (1955).<\/span><\/p>\n

\u2013 Het Verhaal:<\/strong><\/strong>\u00a0Perkins schreef het nummer nadat hij Johnny Cash over schoenen hoorde praten. Toen Perkins een ernstig auto-ongeluk kreeg, vroeg hij Elvis om het nummer te coveren. Elvis\u2019 versie werd een
\ngigantisch succes en hielp rock-\u2018n-roll definitief doorbreken, hoewel Perkins\u2019 versie in sommige
\nregio\u2019s hoger in de country-hitlijsten stond.<\/span><\/p>\n

\u2013\u00a0Twist:<\/strong><\/strong>\u00a0Elvis nam het in 1956 op als een eerbetoon aan Perkins, maar was aanvankelijk terughoudend om het als single uit te brengen omdat hij de verkoop van Perkins\u2019 versie niet wilde dwarsbomen. Uiteindelijk werd Elvis\u2019 energieke versie de definitieve rockklassieker.<\/span><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

4. Tutti Frutti (1956)<\/strong><\/span><\/h2>\n

\"\"
\nLittle Richard<\/span><\/strong><\/p>\n

\u2013 Oorspronkelijk:<\/strong>\u00a0Little Richard (1955).<\/span><\/p>\n

\u2013 Het Verhaal:<\/strong>\u00a0Toen Elvis het nummer een jaar later coverde, zong hij de opgeschoonde versie. Hoewel Little Richard het origineel schreef, zorgde de versie van Elvis (en die van Pat Boone) voor een enorme
\ncommerci\u00eble doorbraak, mede omdat witte artiesten in die tijd makkelijker toegang kregen tot de
\nmainstream hitlijsten. Richard zag dit later niet als diefstal, maar als de deur die voor hem en andere zwarte artiesten werd opengezet.<\/span><\/p>\n

\u2013 Twist:<\/strong>\u00a0In de vroege live-versies die Richard in clubs zong, was het nummer een zeer suggestieve, vrij
\nexpliciete tekst over anale seks, die in de jaren \u201950 absoluut niet op de radio gedraaid mocht worden. De oorspronkelijke tekst was iets als:\u00a0\u201cTutti Frutti, good booty \/ If it don\u2019t fit, don\u2019t force it \/
\nYou can grease it, make it easy\u201d<\/em>.<\/span><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

5. Shake, Rattle and Roll (1956)<\/strong><\/span><\/h2>\n

\"\"
\nBig Joe Turner<\/span><\/strong><\/p>\n

\u2013 Oorspronkelijk:<\/strong>\u00a0Big Joe Turner (1954).<\/span><\/p>\n

\u2013 Het Verhaal:<\/strong>\u00a0\u201cShake, rattle and roll\u201d was toentertijd jargon voor luidruchtige gemeenschap. De regel
\n\u201cI\u2019m like a one-eyed cat peeping in a seafood store\u201d<\/em>\u00a0is een beruchte dubbelzinnigheid die verwijst naar
\nmannelijke en vrouwelijke geslachtsdelen. Turner zong ook over een vrouw die in een doorschijnende jurk in de zon stond (\u201cYou wear those dresses, the sun comes shining through\u201d<\/em>) en over de fysieke reacties tijdens de daad (\u201cYou make me roll my eyes, baby, make me grit my teeth\u201d<\/em>).<\/span><\/p>\n

\u2013 Twist:<\/strong>\u00a0Toen Elvis Presley het nummer in 1956 opnam voor RCA Records, bracht hij een deel van de
\noorspronkelijke, gewaagdere teksten van Big Joe Turner terug. Hij behield echter het snellere, dansbare
\narrangement van Bill Haley. Elvis bleef tijdens live-optredens vari\u00ebren. Bij zijn eerste nationale tv-optreden in de\u00a0Stage Show<\/em>\u00a0(1956) zong hij de bravere \u201ckeuken-versie\u201d van Haley, maar op de uiteindelijke
\nstudio-opname koos hij weer voor de \u201cbed-versie\u201d van Turner.<\/span><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

6. Hound Dog (1956)<\/span><\/h2>\n

\"\"
\nBig Mama Thornton<\/span><\/strong><\/p>\n

\u2013 Oorspronkelijk:<\/strong><\/strong>\u00a0Big Mama Thornton (1953).<\/span><\/p>\n

\u2013 Het Verhaal:<\/strong><\/strong> Thornton\u2019s origineel was een rauwe Blueshit. Elvis zag Freddie Bell & The Bellboys het
\nnummer parodi\u00ebren in Las Vegas en baseerde zijn snelle, rockende versie daarop. De tekst \u201crabbit\u201d werd een nonsens-lijn in Elvis\u2019 versie. Ondanks de controverse werd dit een van zijn grootste hits, vaak
\ngeassocieerd met zijn energieke heupbewegingen.<\/span><\/p>\n

\u2013\u00a0Twist:\u00a0<\/strong><\/strong>Toen Elvis het in 1956 opnam, veranderde hij de tekst in de bekende regels over het vangen van een konijn. Hij was naar verluidt zo kwaad dat hij het nummer tijdens een tv-optreden voor een echte hond moest zingen, dat hij de dag erna de studio in dook om een woeste, snellere versie op te nemen die een
\nrevolutie in de muziek ontketende.<\/span><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

7. Love Me Tender (1956)<\/span><\/h2>\n

\"\"
\nElvis Presley – Love me Tender<\/span><\/strong><\/p>\n

\u2013 Oorspronkelijk:<\/strong><\/strong>\u00a0Gebaseerd op \u201cAura Lea\u201d (1861).<\/span><\/p>\n

\u2013 Het Verhaal<\/strong><\/strong>:\u00a0De melodie is van een ballade uit de Amerikaanse Burgeroorlog. Voor Elvis\u2019 filmdebuut
\nwerden nieuwe woorden geschreven. Het nummer was zo populair\u00a0voordat<\/em>\u00a0de film uitkwam (vanwege een tv-optreden), dat de film van \u201cThe Reno Brothers\u201d werd omgedoopt tot \u201cLove Me Tender\u201d.<\/span><\/p>\n

\u2013 Twist:<\/strong>\u00a0De tekst en muziek werden aangepast door Ken Darby, de muzikaal leider van de film. Darby
\ngebruikte echter het pseudoniem van zijn vrouw,\u00a0Vera Matson, en voegde Elvis Presley toe als co-auteur (een gebruikelijke tactiek in die tijd om Presley de rechten te laten opnemen). Elvis gaf later toe dat hij waarschijnlijk maar twee regels had geschreven, maar hij wist niet meer welke.<\/span><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

8. Long Tall Sally (1956)<\/strong><\/span><\/h2>\n

\"\"
\nLittle Richard<\/span><\/strong><\/p>\n

\u2013 Oorspronkelijk:<\/strong>\u00a0Little Richard (1956).<\/span><\/p>\n

\u2013 Het Verhaal:<\/strong>\u00a0Het nummer vertelt het verhaal van \u201cLong Tall Sally\u201d (een lange, dunne vrouw) die het
\naanlegt met \u201cUncle John\u201d. De twist zit in de suggestieve tekst:\u00a0Uncle John<\/em>\u00a0is getrouwd met\u00a0Aunt Mary<\/em>\u00a0(die wordt omschreven als een \u2018short fat fanny\u2019). Als Mary eraan komt, duikt John snel weg in een steegje. Het nummer is een lofzang op een buitenechtelijke affaire en stiekeme avontuurtjes,
\nverpakt in een razendsnel rock-\u2018n-roll jasje.<\/span><\/p>\n

\u2013 Twist:<\/strong>\u00a0Elvis was een enorme fan van Little Richard en zijn cover was een eerbetoon aan de artiest die hij bewonderde. Waar Little Richard\u2019s versie destijds als gewaagd werd gezien vanwege de\u00a0innuendo<\/em>
\n(dubbelzinnigheden), maakte Elvis het toegankelijker voor een breder (wit) publiek, zonder
\nde rauwe energie volledig te verliezen.<\/span><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

9. (Let Me Be Your) Teddy Bear (1957)<\/strong><\/span><\/h2>\n

\"\"
\nChuck Jackson<\/span><\/strong><\/p>\n

\u2013 Oorspronkelijk:<\/strong>\u00a0Chuck Jackson (1956).<\/span><\/p>\n

\u2013 Het Verhaal:<\/strong>\u00a0Het nummer is gebaseerd op een hardnekkig gerucht dat in de jaren 50 de ronde deed. Het verhaal ging dat Elvis een enorme fascinatie had voor knuffelberen en dat hij een grote verzameling had.
\nElvis verklaarde in 1957 tijdens een persconferentie in Vancouver dat dit een fabeltje was. Hij vertelde: \u201cHet begon met een artikel waarin stond dat ik knuffelbeesten verzamelde, en ik werd er mee overspoeld.
\nNatuurlijk hou ik ze omdat mensen ze me geven, maar ik heb er nooit aan gedacht
\nom er in mijn leven [actief] te verzamelen\u201d.<\/span><\/p>\n

\u2013 Twist:<\/strong> De werkelijke \u201ctwist\u201d zit in de release van het nummer. Elvis had een voorproefje van
\n\u201c(Let Me Be Your) Teddy Bear\u201d laten horen aan zijn goede vriend en DJ, Dewey Phillips, voordat de plaat
\nofficieel uitkwam. Tot grote woede van RCA Victor en manager Colonel Tom Parker, nam Phillips de plaat mee en begon deze direct op de radio te draaien, weken voordat de offici\u00eble release gepland stond.<\/span><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

10. One Night (1958)<\/strong><\/span><\/h2>\n

\"\"
\nSmiley Lewis<\/span><\/strong><\/p>\n

\u2013 Oorspronkelijk:<\/strong>\u00a0Smiley Lewis (1956).<\/span><\/p>\n

\u2013 Het Verhaal:<\/strong>\u00a0Elvis, een groot fan van blues en r&b, nam het nummer op 18 januari 1957 op. Hij zong toen nog de originele, gewaagde tekst:\u00a0\u201cOne night of sin is what I\u2019m now paying for\u201d<\/em>\u00a0(E\u00e9n nacht van zonde is waar ik nu voor betaal). Zowel Elvis\u2019 manager, Colonel Tom Parker, als platenlabel RCA Records vonden de tekst te schunnig voor de radio en voor het keurige imago dat ze voor Elvis voor ogen hadden. Elvis gaf niet op. Tijdens de opnames van zijn film\u00a0Loving You<\/em>\u00a0bleef hij met het nummer spelen. Hij herschreef de tekst zelf om het acceptabel te maken. De cruciale regel veranderde hij van \u201cOne night of sin\u201d naar\u00a0\u201cOne night with you\u201d. Op 23 februari 1957 nam hij de nieuwe versie op:\u00a0\u201cOne night with you is what I\u2019m now praying for\u201d<\/em>\u00a0(E\u00e9n nacht met jou is waar ik nu om bid). Deze versie werd in oktober 1958 uitgebracht en werd een enorme hit (nummer 4 in de VS, nummer 1 in het VK).<\/span><\/p>\n

\u2013 Twist:<\/strong>\u00a0Door \u201cpaying for\u201d (betalen voor) te veranderen in \u201cpraying for\u201d (bidden om), werd de \u201czonde\u201d
\nveranderd in een bijna religieus verlangen. Echter, door de manier waarop Elvis het zong\u2014vol passie en met een lichte \u201cnudge-wink\u201d (knipoog)\u2014bleef het nummer seksueel zeer geladen, ondanks de \u201cschonere\u201d tekst. De originele \u201cOne Night of Sin\u201d versie van Elvis bleef jarenlang op de plank liggen
\nen werd pas in 1983 officieel uitgebracht.<\/span><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

11. It\u2019s Now or Never (1960)<\/strong><\/span><\/h2>\n

\"\"
\nGiuseppe Anselmi<\/span><\/strong><\/p>\n

\u2013 Oorspronkelijk:<\/strong>\u00a0<\/span>\u201cO Sole Mio\u201d – Giuseppe Anselmi (1907).<\/span><\/p>\n

\u2013 Het Verhaal:<\/strong>\u00a0Terwijl Elvis eind jaren \u201950 in het Amerikaanse leger zat en in Duitsland gestationeerd was, hoorde hij de opname van \u201cThere\u2019s No Tomorrow\u201d (1949) door Tony Martin. Dit nummer was op zijn beurt weer een Amerikaanse bewerking van het klassieke Napolitaanse lied\u00a0\u201c\u2018O Sole Mio\u201d.\u00a0<\/span><\/p>\n

\u2013 Twist:<\/strong>\u00a0Tijdens de opnames was Elvis nerveus over de krachtige, hoge slotnoot. De producer stelde voor om de opname te \u2018splijten\u2019 (splicen) en de hoge noot later toe te voegen. Elvis weigerde dit pertinent:
\n\u201cIk doe het nummer helemaal zelf, of ik doe het niet\u201d.<\/span><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

12. Are You Lonesome Tonight? (1960)<\/strong><\/span><\/h2>\n

\"\"\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \"\"
\nElvis Presley –\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 Elvis Presley –
\n.\u00a0<\/span> \u00a0 \u00a0 \u00a0 Are You Lonesome Tonight?\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 Are you lonesome tonight<\/span><\/strong> (Laugh Version)<\/span><\/em><\/p>\n

\u2013 Oorspronkelijk:<\/strong>\u00a0Charles Hartzell & Lou Handman (1926).<\/span><\/p>\n

\u2013 Het Verhaal:<\/strong>\u00a0Colonel Tom Parker, Elvis\u2019 manager, drong aan op het opnemen van dit nummer, omdat het de favoriet was van zijn vrouw, Marie Mott. Elvis nam het nummer op 4 april 1960 op rond 04:00 uur
\n\u2019s ochtends. Om de juiste intieme sfeer te cre\u00ebren, vroeg hij om alle lichten in de studio te doven, zodat hij in het donker zong. Tijdens de oorspronkelijke opnamesessie in 1960 was het zo donker in de studio dat een van de achtergrondzangers tegen een stoel botste. Dit geluid is nog steeds
\nheel zachtjes te horen in de uiteindelijke opname.<\/span><\/p>\n

\u2013 Twist:\u00a0<\/strong>Tijdens de gesproken brug van het nummer begon Elvis vaak te lachen omdat zijn
\nachtergrondzanger, Charlie Hodge, grapjes maakte of de tekst bewust verkeerd uitsprak om Elvis te laten lachen. De beroemdste opname hiervan is van 26 augustus 1969. Elvis kon zijn lachen niet inhouden, vooral toen hij de regel\u00a0\u201cDo you gaze at your doorstep and picture me there?\u201d<\/em>\u00a0veranderde in\u00a0\u201cDo you look at your bald head and wish you had hair?\u201d<\/em>, kijkend naar een kale man op de voorste rij.<\/span><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

13. Wooden Heart (1960)<\/strong><\/span><\/h2>\n

\"\"
\nMarlene Dietrich<\/span><\/strong><\/p>\n

\u2013 Oorspronkelijk:<\/strong> \u201cMuss i denn zum St\u00e4dtele hinaus\u201d – Marlene Dietrich (1951).<\/span><\/p>\n

\u2013 Het Verhaal:<\/strong>\u00a0Het nummer is gebaseerd op het Duitse volksliedje \u201cMuss i denn, muss i denn zum St\u00e4dtele hinaus\u201d, geschreven in 1827. Elvis zingt het nummer in de film voor een groep kinderen terwijl hij een pop in een poppenkast bestuurt. Hij probeert met het liedje de leading lady van de film te charmeren.\u00a0<\/span><\/p>\n

\u2013 Twist:<\/strong>\u00a0Hoewel het een onschuldig volksliedje was, werd \u201cMuss i denn\u201d tijdens de Tweede Wereldoorlog door de nazi\u2019s misbruikt. In sommige concentratiekampen, zoals Dachau, werden Joodse gevangenen
\ngedwongen een aangepaste versie te zingen (\u201cwanneer ik nooit meer terugkom\u201d) terwijl ze naar hun
\ndeportatie werden geleid. In tegenstelling tot de meeste Elvis-nummers werd \u201cWooden Heart\u201d in 1960 in eerste instantie niet als single uitgebracht in de VS. In Europa was het echter een gigantisch succes en stond het wekenlang op nummer 1 in het Verenigd Koninkrijk en Nederland. Omdat RCA weigerde het nummer in Amerika uit te brengen, scoorde een andere zanger,\u00a0Joe Dowell, er in 1961 een nummer 1-hit mee in de Amerikaanse hitlijsten.<\/span><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

14. Can\u2019t Help Falling in Love (1961)<\/strong><\/span><\/h2>\n

\"\"<\/a>
\nElvis Presley – Can\u2019t Help Falling in Love<\/span><\/strong><\/p>\n

\u2013 Oorspronkelijk:<\/strong>\u00a0Gebaseerd op de 18e-eeuwse Franse compositie \u201cPlaisir d\u2019amour\u201d.<\/span><\/p>\n

\u2013 Het Verhaal:<\/strong>\u00a0De grootste verrassing is dat het nummer niet voor Elvis werd geschreven, maar\u00a0voor een vrouw. De oorspronkelijke titel was \u201cCan\u2019t Help Falling in Love with\u00a0Him<\/em>\u201c. Volgens componist George Weiss hielden de producers van de film\u00a0Blue Hawaii<\/em>\u00a0en zelfs de assistenten van Elvis aanvankelijk niet van het nummer. Elvis stond er echter op om het op te nemen voor de soundtrack van de film uit 1961.\u00a0<\/span><\/p>\n

\u2013 Twist:<\/strong>\u00a0De opname verliep moeizaam. Elvis probeerde het nummer eerst in een te langzaam tempo, wat resulteerde in talloze valse starts en gefrustreerde takes. Pas toen het tempo iets werd verhoogd, kreeg
\nElvis de soepele, emotionele zanglijn te pakken die we nu kennen. Ondanks de twijfels vooraf, werd het een enorme hit (nummer 1 in de UK, nummer 2 in de VS) en een van de meest populaire nummers
\nvoor de eerste dans op bruiloften wereldwijd.<\/span><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

15. Blue Christmas (1964)<\/strong><\/span><\/h2>\n

\"\"
\nErnest Tubb<\/span><\/strong><\/p>\n

\u2013 Oorspronkelijk:<\/strong>\u00a0Ernest Tubb\u00a0(1948).<\/span><\/p>\n

\u2013 Het Verhaal:<\/strong>\u00a0Het nummer is niet door Elvis geschreven, maar werd in 1948 geschreven door Billy Hayes en Jay W. Johnson. Het werd oorspronkelijk bekend in de countrywereld, met name door de versie van
\nErnest Tubb uit 1950. Ondanks de vrolijke, rock-\u2018n-roll-achtige productie (met de kenmerkende gitaarstijl van Scotty Moore), is het liedje tekstueel dieptreurig: het gaat over iemand die
\nkerst alleen viert terwijl de geliefde er niet is.<\/span><\/p>\n

\u2013 Twist:<\/strong>\u00a0Volgens Gordon Stoker van The Jordanaires (de achtergrondzangers van Elvis) wilde Elvis dit
\nnummer aanvankelijk helemaal niet opnemen. Omdat hij het nummer niks vond, vroeg Elvis aan zijn
\nachtergrondkoor (The Jordanaires) om er iets \u201cstoms\u201d of belachelijks in de achtergrond bij te doen. Het doel was om de opname zo \u201cslecht\u201d te maken dat het nooit als single uitgebracht zou worden. The Jordanaires en zangeres Millie Kirkham deden precies wat Elvis vroeg: ze zongen overdreven, hoge en dramatische \u2018ooh-ooh-ooh\u2019-klanken op de achtergrond.\u00a0\u00a0De twist is dat deze \u201cpoging tot sabotage\u201d juist het handelsmerk van het nummer werd. De overdreven achtergrondzang contrasteerde perfect met Elvis\u2019 emotionele zang, waardoor het nummer een unieke, melancholische \u00e9n swingende \u2018soul\u2019 kreeg.<\/span><\/span><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

16.\u00a0 Crying in the Chapel (1965)<\/strong><\/span><\/h2>\n

\"\"
\nDarrell Glenn<\/span><\/strong><\/p>\n

\u2013 Oorspronkelijk:<\/strong>\u00a0Darrell Glenn\u00a0(1953).<\/span><\/p>\n

\u2013 Het Verhaal:<\/strong>\u00a0Het nummer werd geschreven door Artie Glenn. Volgens verhalen werd Artie Glenn
\nge\u00efnspireerd door een persoonlijke ervaring na een zware rugoperatie. Hij deed een belofte aan God dat hij een beter mens zou worden als hij zou herstellen. Na zijn herstel bezocht hij een lokale kapel (de Loving Avenue Baptist Church in Texas) en werd hij overmand door emoties, waarbij hij \u201ctranen van geluk\u201d liet vloeien \u2013 de kern van het nummer. Darrell Glenn\u2019s versie uit 1953 was een country-hit en bereikte
\nnummer 6 in de hitlijsten, lang voordat Elvis het opnam<\/span><\/p>\n

\u2013 Twist:<\/strong>\u00a0Elvis nam het nummer op op 31 oktober 1960 tijdens de sessies voor zijn gospelalbum\u00a0His Hand in Mine<\/em>. Echter, noch Elvis, noch de Jordanaires (zijn achtergrondkoor) waren tevreden met de opname. Ze
\nbesloten het nummer op de plank te leggen. In april 1965 werd het nummer eindelijk uitgebracht als een \u201cEaster Special\u201d (Pasen) single. Tegen alle verwachtingen in \u2013 aangezien het al verouderd klonk in het
\npoptijdperk van 1965 \u2013 werd het een enorme hit. Het piekte op #3 in de Billboard Hot 100, werd zijn
\ngrootste hit in jaren en verkocht meer dan een miljoen exemplaren.<\/span><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

17. Suspicious Minds (1969)<\/strong><\/span><\/h2>\n

\"\"
\nMark James<\/span><\/strong><\/p>\n

\u2013 Oorspronkelijk:<\/strong><\/strong>\u00a0Mark James (1968).<\/span><\/p>\n

\u2013 Het Verhaal:<\/strong><\/strong> James schreef het over zijn eigen wantrouwen binnen een relatie, maar zijn versie werd een grote flop. Elvis maakte er een \u201ccomeback\u201d-hit van.<\/span><\/p>\n

\u2013\u00a0Twist:<\/strong><\/strong>\u00a0Luisteraars denken tegen het einde van het nummer dat het afgelopen is wanneer de muziek
\nlangzaam wegsterft (een fade-out). Echter, na een paar seconden stilte komt de muziek plotseling weer
\nterug. Producer\u00a0Felton Jarvis voegde deze \u201cvalse stop\u201d toe om de energie van Elvis\u2019 live-optredens in
\nLas Vegas na te bootsen, waar hij het nummer vaak rekte met spectaculaire choreografie\u00ebn. De originele producer van de sessie, Chips Moman, was hier fel op tegen en noemde de fade-out zelfs een \u201clitteken\u201d op de opname, maar het werd uiteindelijk een van de meest herkenbare kenmerken van het nummer.<\/span><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

18. Hey Jude\u00a0(1972)<\/strong><\/strong><\/span><\/h2>\n

\"\"
\nThe Beatles<\/span><\/strong><\/p>\n

\u2013 Oorspronkelijk:<\/strong>\u00a0The Beatles (1968).<\/span><\/p>\n

\u2013 Het Verhaal:<\/strong>\u00a0Geschreven door Paul McCartney. Het nummer ontstond in een roerige tijd voor de band en was oorspronkelijk bedoeld als troostend liedje voor de toen 5-jarige Julian Lennon, de zoon van John Lennon omdat zijn ouders gingen scheiden. Oorspronkelijk zou het nummer dan ook \u201cHey Jules\u201d gaan
\nheten. (Jules\u201d was zijn koosnaam voor Julian.) Later veranderde hij \u201cJules\u201d in \u201cJude\u201d,
\nomdat hij vond dat dit beter klonk.<\/span><\/p>\n

\u2013 Twist:<\/strong>\u00a0Elvis Presley nam zijn versie van \u201cHey Jude\u201d op op 21 januari 1969 in de American Sound Studio in Memphis, Tennessee. Tijdens deze sessies begon Elvis aan een cover van de Beatles-hit \u201cHey Jude\u201d. Hij was echter ontevreden over de voortgang en de manier waarop het nummer bij zijn stem paste. Omdat hij niet tevreden was, werd het nummer nooit echt \u201cafgemaakt\u201d tot een definitieve mastertrack. Elvis beschouwde het als een mislukte poging of simpelweg een oefening. RCA Records had nieuw materiaal nodig voor het album\u00a0Elvis Now<\/em>. Het label besloot de onafgemaakte opname van \u201cHey Jude\u201d uit het archief te halen en op het album te zetten. Omdat het feitelijk een repetitie was, hoor je in de opname dat Elvis op bepaalde
\npunten aarzelt of de tekst niet helemaal scherp heeft. Fans en critici beschouwen het vaak als een van zijn meest vreemde en \u201con-Elvis-achtige\u201d opnames, juist omdat de gebruikelijke perfectie ontbreekt.<\/span><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

19. Burning Love (1972)<\/strong><\/span><\/h2>\n

\"\"
\nArthur Alexander<\/span><\/strong><\/p>\n

\u2013 Oorspronkelijk:<\/strong>\u00a0Arthur Alexander\u00a0(1972).<\/span><\/p>\n

\u2013 Het Verhaal:<\/strong>\u00a0In maart 1972 zat Elvis in een creatieve en commerci\u00eble dip. Zijn producer, Felton Jarvis, bracht \u201cBurning Love\u201d in, een nummer geschreven door Dennis Linde. Elvis vond het nummer niet bij hem passen en was aanvankelijk niet in de stemming om het op te nemen. Hij vond de tekst, met zinnen als
\n\u201cflames licking my body\u201d, wellicht ook net iets te gewaagd of gewoonweg
\nniet passend bij zijn emotionele toestand.<\/span><\/p>\n

\u2013 Twist:<\/strong>\u00a0Ondanks dat Elvis er zelf niet achter stond, werd \u201cBurning Love\u201d een enorme hit. Het bereikte de 2e plaats in de Amerikaanse Billboard Hot 100 en was zijn grootste hit sinds \u201cSuspicious Minds\u201d in 1969. Hoewel het een van zijn meest geliefde rocknummers werd, was \u201cBurning Love\u201d geen favoriet van Elvis om live te vertolken. Hij bleef de voorkeur geven aan ballads in zijn latere jaren.<\/span><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

20. Always on My Mind (1972)<\/span><\/h2>\n

\"\"\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \"\"
\nBrenda Lee\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0Willie Nelson<\/span><\/strong><\/p>\n

\u2013 Oorspronkelijk:<\/strong><\/strong>\u00a0Brenda Lee (1972) \/ Willie Nelson (1982).<\/span><\/p>\n

\u2013 Het Verhaal:<\/strong><\/strong>\u00a0Elvis nam dit nummer op vlak na zijn scheiding van Priscilla Presley. Het wordt gezien als een van zijn meest emotionele opnames, waarin hij zijn spijt en verlangen naar een verloren liefde toont. Hoewel het destijds een bescheiden hit was, wordt het nu beschouwd als een van zijn beste nummers.<\/span><\/p>\n

\u2013 Twist:<\/strong>\u00a0Toen het nummer in 1972 werd uitgebracht, was het de\u00a0B-kant<\/em>\u00a0van de single \u201cSeparate Ways\u201d.
\n\u201cAlways on My Mind\u201d werd echter veel populairder en is sindsdien de klassieker geworden, terwijl \u201cSeparate Ways\u201d grotendeels is vergeten. Ondanks dat het \u00e9\u00e9n van zijn beroemdste nummers is, was het in 1972 commercieel gezien geen enorme hit voor hem in vergelijking met andere nummers. De versie van Willie Nelson uit 1982 werd een veel grotere hit en won zelfs een Grammy.<\/span><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

21. I\u2019m So Lonesome I Could Cry (1973)<\/strong><\/span><\/h2>\n

\"\"
\nHank Williams Sr.<\/span><\/strong><\/p>\n

\u2013 Oorspronkelijk:<\/strong>\u00a0Hank Williams Sr. (1949).<\/span><\/p>\n

\u2013 Het Verhaal:\u00a0<\/strong>Hank Williams schreef het nummer in 1949, ge\u00efnspireerd door zijn tumultueuze en pijnlijke relatie met zijn eerste vrouw, Audrey Sheppard. Elvis Presley voerde het nummer uit tijdens zijn legendarische\u00a0Aloha from Hawaii via Satellite<\/em>\u00a0concert in 1973. Voordat hij begon, kondigde Elvis het aan met de woorden:\u00a0\u201cI\u2019d like to sing a song that\u2019s probably the saddest song I ever heard\u201d<\/em>.<\/span><\/p>\n

\u2013 Twist:<\/strong>\u00a0Elvis zong over eenzaamheid terwijl hij voor duizenden fans stond, die vaak schreeuwden en zijn naam riepen. Linda Thompson, die in die periode bij hem was, zei dat Elvis zich \u201cintens eenzaam\u201d voelde, zelfs als hij omringd werd door mensen.<\/span><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

22. My Boy (1974)<\/span><\/h2>\n

\"\"
\nClaude Fran\u00e7ois<\/span><\/span><\/strong><\/p>\n

\u2013 Oorspronkelijk:<\/strong><\/strong>\u00a0\u201cParce que je t\u2019aime, mon enfant\u201d \u2013\u00a0Claude Fran\u00e7ois (<\/span>1970).<\/span><\/p>\n

\u2013 Het Verhaal:<\/strong><\/strong>\u00a0Het nummer is oorspronkelijk Frans en werd geschreven door Claude Fran\u00e7ois en
\nJean-Pierre Bourtayre. De Engelse tekst werd geschreven door Phil Coulter en Bill Martin. De eerste
\nEngelstalige opname werd uitgebracht door de Ierse acteur\/zanger Richard Harris in 1971.<\/span><\/p>\n

\u2013\u00a0Twist:<\/strong><\/strong>\u00a0Elvis wilde het nummer eigenlijk niet opnemen, maar na een paar takes was hij emotioneel zo
\nuitgeput dat hij zei: \u201cIk kan dit niet meer zingen.\u201d De uiteindelijke opname is een van de weinige nummers die hij na een live-ervaring de studio in bracht.\u00a0Hoewel Elvis het nummer niet zelf schreef, sloeg de tekst in als een bom. Elvis en Priscilla Presley gingen in 1972 uit elkaar en scheidden officieel in 1973, vlak voor de opnamesessie in december 1973. Tijdens live-optredens in Las Vegas (1973-1975) maakte Elvis het nummer persoonlijk door het zwaar dramatisch te brengen. Het was een reflectie op zijn eigen falen in de liefde en de pijn die hij voelde door de situatie met zijn dochter.<\/span><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

23. Hurt (1976)<\/strong><\/span><\/h2>\n

\"\"\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \"\"
\nRoy Hamilton\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 Timi Yuro<\/span><\/strong><\/p>\n

\u2013 Oorspronkelijk:<\/strong>\u00a0Roy Hamilton (1954)\u00a0\/\u00a0<\/strong>Timi Yuro\u00a0(1961).<\/span><\/p>\n

\u2013 Het Verhaal:<\/strong>\u00a0Elvis nam zijn versie op in februari 1976 in de bekende Jungle Room in Graceland. De
\nopnamesessie was chaotisch: Elvis was vaak afwezig, vloog tussendoor naar Denver voor een hamburger en een begrafenis, en de ruimte was te klein voor de vijftien aanwezige muzikanten. Desondanks werd het een van zijn laatste grote vocale prestaties.\u00a0<\/span><\/p>\n

\u2013 Twist:<\/strong>\u00a0Tijdens de opnames in de Jungle Room nam Elvis een extra versie op (Take 69) vol grove
\nvloekwoorden. Hij deed dit als grap om zijn vader,\u00a0Vernon, te laten schrikken. Elvis vertelde hem dat dit de definitieve versie was die in de winkel zou komen te liggen. Manager Colonel Tom Parker was minder
\ngeamuseerd en beval de tape te vernietigen. De opname overleefde echter doordat bandleden eigen
\nkopie\u00ebn hadden bewaard. : In zijn laatste concerten eindigde Elvis het nummer vaak met een spectaculaire uithaal. In een paar specifieke steden (zoals Birmingham en Chicago) voegde hij een fysieke twist toe: hij liet zichzelf opzettelijk\u00a0achterover op de grond vallen\u00a0terwijl hij een
\nongebroken noot van zeven seconden vasthield.<\/span><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

24. Unchained Melody (1977)<\/span><\/h2>\n

\"\"
\nThe Righteous Brothers
\n(Bill Medley & Bobby Hatfield)<\/span><\/strong><\/p>\n

\u2013 Oorspronkelijk:<\/strong><\/strong>\u00a0The Righteous Brothers (1965).<\/span><\/p>\n

\u2013 Het Verhaal:<\/strong><\/strong>\u00a0Dit nummer komt uit de laatste concertreeks van Elvis, vlak voor zijn overlijden. Ondanks zijn verslechterende gezondheid, gaf hij een ongelooflijk krachtige live-uitvoering in Rapid City. De rauwe emotie en stemkracht in deze opname worden vaak gezien als een testament van zijn muzikale genialiteit.<\/span><\/p>\n

\u2013 Twist:<\/strong>\u00a0Elvis was ten tijde van de opname ernstig ziek, oververmoeid en kampte met overgewicht. Hij was zichtbaar niet in goede doen. In tegenstelling tot zijn gebruikelijke energieke shows, zat Elvis achter de
\npiano. Ondanks zijn slechte gezondheid, zong hij het nummer met een intense, rauwe emotie en krachtige stem die velen verraste. Gitarist Charlie Hodge moest de microfoon voor Elvis vasthouden omdat Elvis te zwak was of te zeer gefocust op het pianospelen om een statief te gebruiken. Het publiek en de band
\nwaren doodstil, omdat ze aanvoelden dat dit een historisch en pijnlijk eerlijk moment was. Het wordt vaak omschreven als een \u2018laatste gebed\u2019 of een \u2018huiveringwekkend afscheid\u2019.<\/span><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

25. My Way (1977)<\/span><\/h2>\n

\"\"
\nFrank Sinatra<\/span><\/strong><\/p>\n

\u2013 Oorspronkelijk:<\/strong><\/strong> Frank Sinatra (1969)\u00a0 \u00a0(Frans origineel: \u201cComme d\u2019habitude\u201d).<\/span><\/p>\n

\u2013 Het Verhaal:<\/strong><\/strong>\u00a0Paul Anka schreef Engelse teksten voor het Franse nummer, met Sinatra in gedachten. Elvis zong het als afsluiter tijdens zijn\u00a0Aloha from Hawaii<\/em>\u00a0concert. Het werd \u00e9\u00e9n van zijn kenmerkende \u201cgrote\u201d
\nballades, waarbij hij het nummer zong met de passie van een man die zijn eigen leven overzag.<\/span><\/p>\n

\u2013 Twist:<\/strong>\u00a0Elvis nam het nummer op in 1977, slechts enkele maanden voor zijn overlijden op 16 augustus 1977. Toen hij zong:\u00a0\u201cAnd now the end is near, and so I face the final curtain\u201d<\/em>, voelde het publiek en voelde
\nElvis zelf (achteraf gezien) dat hij letterlijk zijn eigen \u201cfinal curtain\u201d (laatste doek) naderde. In tegenstelling tot de zelfverzekerde versie van Sinatra, klonk Elvis\u2019 versie in 1977 kwetsbaar en emotioneel beladen. Hij worstelde op het podium met zijn gezondheid en zwaarlijvigheid, maar leverde
\ndesondanks een intense, oprechte vertolking.<\/span><\/p>\n

\"\"<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Elvis Presley Elvis Presley was een meester in het transformeren van andermans nummers. Hoewel hij zelf geen liedjes schreef, had hij een uniek talent om country, blues, gospel en pop om te vormen tot rock-‘n-roll. Veel van zijn grootste hits waren oorspronkelijk van andere artiesten. We hebben de 25 bekendste covers, en de verhalen erachter, […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":4057,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-15917","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/elvisverzamelaars.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/15917","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/elvisverzamelaars.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/elvisverzamelaars.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/elvisverzamelaars.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/elvisverzamelaars.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=15917"}],"version-history":[{"count":105,"href":"https:\/\/elvisverzamelaars.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/15917\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":16607,"href":"https:\/\/elvisverzamelaars.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/15917\/revisions\/16607"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/elvisverzamelaars.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/4057"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/elvisverzamelaars.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=15917"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}